ตอนกลางคืนในยามดึกอันเงียบสงบ เย่เทียนเฉินนอนหลับอยู่บนเตียง คืนนี้เขาไม่ได้ใช้พลังพิเศษ หล่อหลอมกายเนื้อของตน ที่สำคัญก็คือเมื่อครู่นี้มีคนมาส่งปลาส่งเนื้อจริงๆ พอดีที่ชางหลางผ่านทางมา เย่เทียนเฉินจึงลากชางหลางมากินดื่มด้วยกัน ทั้งคู่ดื่มสุราอู่เหลียงเย่อันโด่งดังจนเมามาย หลังจากที่ชางหลางไปแล้ว เย่เทียนเฉินก็รู้สึกปวดหัวจนทนไม่ไหว ล้มตัวลงบนที่นอนหลับไปในทันที เขาเองก็ไม่คิดว่าดีกรีสุราของโลกนี้จะแรงมาก
ตอนนี้เป็นเวลาประมาณตีหนึ่ง รอบคฤหาสน์ที่เย่เทียนเฉินหลับมีทหารยืนเฝ้าอยู่แปดคน คุ้มครองตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ที่นี่เป็นที่ที่หยางอี้มาพักเป็นครั้งคราว ดังนั้นจึงได้มีการคุ้มครองที่เข้มงวดขนาดนี้ เย่เทียนเฉินเองก็วางใจจึงหลับไปในเวลาไม่นาน
เงาร่างร่างหนึ่ง สวมชุดดำดั่งคนทำงานด้านมืด สวมผ้าคลุมหน้าสีดำ มาถึงคฤหาสน์ที่เย่เทียนฉินนอนหลับอยู่อย่างไร้ซุ่มไร้เสียง คฤหาสน์ที่เย่เทียนเฉินอยู่ เบื้องหน้าเป็นสวนดอกไม้เล็กๆ แม้เนื้อที่จะไม่มาก แต่ก็เหมาะกับการพักผ่อน หย่อนใจ สถานที่ที่คนระดับสูงของคณะกรรมาธิการทหารมาพักผ่อน จะต้องติดตั้งแต่ของชั้นหนึ่ง การคุ้มครองความปลอดภัยขั้นสูง ทหารทั้งแปดคนนี้ก็ล้วนเลือกออกมาจากคนนับพันนับหมื่น ความสามารถในการต่อสู้ไม่ใช่อะไรที่ทหารธรรมดาจะเทียบได้
เงาร่างนั้นหลบอยู่ที่รั้วที่ล้อมรอบคฤหาสน์อย่างไร้เสียงไร้ร่องรอย ค่อยๆ สำรวจรอบๆ คฤหาสน์และตำแหน่งที่ทหารแ
