หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นมองไปเห็นหางของไก่ป่าตัวนั้นยาวเฟื้อย ขนของมันส่องประกายงดงามยิ่งยวด หางตาของนางกระตุกขึ้นครั้งหนึ่ง นี่พวกเขาจับไก่ฟ้ากลับมาได้หรือไร?
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโชคดีหรือเป็นเพราะไก่ฟ้าตัวนี้โง่งมกันแน่?
แต่ไก่ฟ้าชนิดนี้ มันบินขึ้นสูงฉวัดเฉวียนได้ ภาพวาดหงส์ฟ้าในสมัยโบราณล้วนยึดเอาลักษณะของไก่ฟ้าตัวนี้เป็นแบบอย่างทั้งสิ้น เช่นนี้แล้วย่อมเหมาะสมกับจุดประสงค์ในใจและเงื่อนไขของหลินชิงเวย
ทว่านางได้ยินหลีเช่อที่จับขาไก่อยู่เบื้องหน้านางพูดขึ้นว่า “อย่างไรเล่า เจ้าคิดได้หรือยังว่าจะกินไก่ตัวนี้ด้วยวิธีการใด? จะตุ๋นน้ำแกง หรือนึ่ง หรืออบ?”
หลินชิงเวยถามอย่างเห็นขัน “ใครบอกเจ้าว่าไก่ตัวนี้ ข้าจะเอามากิน?”
หลีเช่อก็แค่ถามไปอย่างนั้นเอง เขาไม่คิดว่าหลินชิงเวยจะเป็นคนประเภททำอะไรเอิกเกริกถึงขั้นให้คนไปจับไก่ป่ามาให้ตนเองกิน หลินชิงเวยพูดอีกว่า “เจ้าช่วยข้ามัดมันไว้ อย่าให้มันขยับส่งเดชและอย่าปล่อยให้มันบินหนีไปด้วย”
หลีเช่อทำตามด้วยการหาผ้ามาผืนหนึ่งห่อตัวไก่ฟ้าเอาไว้อย่างแน่นหนา เหลือเพียงหัวไก่และขาทั้งสองข้างที่โผล่ออกมาข้างนอก
หลินชิงเวยเปิดล่วมยาออกหยิบภาชนะบรรจุเลือดอ
