มหลินชิงเวย “เจ้าว่าข้าควรจะไปเกลี้ยกล่อมคุณหนูใหญ่คนนั้นหรือไม่ เกลี้ยกล่อมให้นางเลิกทำทานแล้วได้บาป? ขอเพียงนางไม่ทำทานส่งเดช พวกขอทานก็จะไม่ขอทานไปทั่วเช่นนี้”
เพียงแต่หลังจากวันที่ไป๋หยี่เนี่ยนทะเลาะกับหลีเช่อกลางตลาดก็ไม่ได้ยินว่านางก้าวออกจากเรือนอีกเลย ยิ่งไม่ได้ยินว่านางไปเปิดโรงทานแจกข้าวต้มที่ใดอีก ในเมืองกลับสู่ความสงบสุข กระทั่งขอทานเหล่านั้นถูกหลีเช่อทำให้คับข้องใจก็มีพฤติกรรมสงบเสงี่ยมขึ้น
แต่ชัดเจนยิ่งนักว่ายังไม่ดีขึ้นถึงขั้นที่ใต้เท้านายอำเภอพอใจ
หลินชิงเวยได้ยินเช่นนั้นจึงเหล่ตามองเขา “เกลี้ยกล่อมบอกว่านางทำทานแต่ได้บาป? ไม่สู้เจ้าถลุงมรดกของนางให้หมดเกลี้ยงจะดีกว่า เช่นนี้แล้วนางก็ไม่มีเงินไปทำทานให้กับผู้อื่น”
หลีเช่อพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ข้าคิดว่าเจ้าพูดจามีเหตุผล นี่เป็นกลยุทธ์ถอนฟืนใต้กระทะ [1] ที่เหี้ยมโหดจริงๆ”
หลินชิงเวย “…ข้าเพียงแต่ล้อเจ้าเล่นเท่านั้น”
เวลานั้นทั้งสามกำลังนั่งอยู่บนโต๊ะกลมเพื่อรับประทานอาหารเช้า ต่อมาลูกค้าที่เข้ามารับประทานอาหารก็เริ่มพูดจาซุบซิบนินทาประจำวัน
อย่ามองว่าเมืองคุนเป็นเมืองเล็กๆ แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นเรื่องแล้วเรื่องเล่าล้วนเป็นที่สนุกสนา
