เซียวอี้ “ใบหน้างดงามใบหน้าหนึ่งกลับถูกทำลายลงเช่นนี้ น่าเสียดาย” หยุดไปครู่หนึ่ง กล่าวอีกว่า “ไม่ น่าเสียดายมาก เหตุใดเจ้าต้องช่วยข้า?”
ริมฝีปากแดงสดของหลินชิงเวยโค้งขึ้น นางหัวเราะออกมา รอยยิ้มของนางทำให้ใบหน้าของนางยิ่งทิ่มแทงสายตา แต่ริมฝีปากแดงสดที่โค้งขึ้นนั้นยังคงงดงามตลอดกาล นางช้อนตาขึ้นมองเซียว วอี้ “สามารถถามคำถามเช่นนี้ออกมาได้ ดูไม่เหมือนนิสัยของท่าน ข้าจำได้ว่าท่านเคียดแค้นชิงชังที่มิอาจสับข้าเป็นพันเป็นหมื่นชิ้น ยามนี้ข้าอยู่เบื้องหน้าท่านแล้ว เหตุใดกลับไ ไม่เห็นท่านทำเล่า?”
แววตาของนางเย็นเยียบ เซียวอี้ดึงมือกลับมา “ตอนแรกข้าชิงชังที่มิอาจสังหารเจ้าจริงๆ ในเมื่อเจ้าทำให้ทุกคนเดินเข้าไปในหลุมพรางของเซียวจิ่น เจ้าทำให้ข้าไม่เหลือสิ่งใดเลย”
หลินชิงเวยพูดเรียบๆ “ผู้ให้”
มาบัดนี้ทั้งสองต่างไม่แยแสต่อสิ่งใด ราวกับเหตุการณ์ตวัดกระบี่ฟาดฟัน ปลาตายแหขาดในคืนนั้นล้วนไม่เคยเกิดขึ้น
เซียวอี้ “ตั้งแต่เจ้าออกจากวังมาก็เตรียมการเพื่อรับมือแล้วกระมัง ดื่มสุราเมามายทุกค่ำคืนอันใด ทำให้ตัวเองตกต่ำอันใด ที่จริงล้วนเป็นเจ้าเสแสร้งแกล้งทำ เจ้าเพียงแต่ให้โอกาสข้ าเข้าใกล้เจ้า หลังจากที่ข้าใกล้ชิดเจ้า เจ
