งหาสถานที่สักแห่ง เพื่อค้างแรม”
ยามนี้ท้องฟ้าใกล้มืดแล้ว และไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาอีกนานเท่าใดจึงจะไปถึงหัวเมืองถัดไป หลินชิงเวยคิดไม่ถึงว่านางจะต้องมาเยือนสถานที่แห่งนี้อีกครั้ง ต่อไปสะพานส่วนสะพาน ทางส่ วนทาง ทุกคนต่างเดินบนเส้นทางของตนเองก็ดีอยู่แล้ว แต่ชัดเจนยิ่งนักว่ามีคนบางคนไม่คิดเช่นนี้ และกำลังรอคอยนางอยู่มิใช่หรือ?
รถม้าวิ่งอยู่บนเส้นทางค่อนข้างเปลี่ยวและขรุขระ หลินชิงเวยส่งเสียงถามออกไป “เจ้าพบพวกเราได้อย่างไร?”
คำถามนี้ย่อมไม่ใช่ซินหรูเป็นผู้ถาม ชายชุดดำที่ทำหน้าที่ควบคุมรถม้าได้ยินแล้วจึงตอบว่า “พวกเราตามแม่นางมาพักหนึ่งแล้วจึงแน่ใจขอรับ”
ซินหรูถามอีกว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าพวกเราจะผ่านเส้นทางนี้?”
“ไม่รู้ขอรับ แต่นายท่านมีคำสั่ง ให้ส่งคนแปดคนไปเฝ้าทุกเส้นทางที่จะออกจากเมือง แม่นางไม่ปรากฏตัววันหนึ่ง พวกเราก็เฝ้าอีกวันหนึ่ง”
ซินหรู “หากพวกเราไม่ปรากฏตัวเลยเล่า?”
“เช่นนั้นพวกเราก็เฝ้าต่อไปจนกว่าแม่นางจะปรากฏตัว”
ซินหรูถาม “นายท่านของเจ้าคือผู้ใด?” มาถึงวันนี้ ผู้ที่รู้ว่าพี่สาวของตนยังไม่ตายมีไม่มาก ซินหรูคิดดูแล้วย่อมไม่ใช่คนธรรมดาสามัญ จึงถามอย่างใจกล้าอีกว่า “เขารู้ได้อย่างไรว ว่าพี่ส
