ำบาก กำลังอันเข้มแข็งของพวกเขาอ่อนแรงลงแล้ว ขอเพียงทหารรักษาพระองค์ทั้งหมดล้อมพวกเขาเอาไว้พวกเขามีเพียงตาย สถานเดียว
ทว่าทหารรักษาพระองค์ไม่กล้ากระทำการวู่วาม
ผู้นำคนนั้นคือแม่ทัพซุนที่ร่วมมือกับเซียวอี้ ร่างของแม่ทัพซุนในเวลานี้ชุ่มโชกไปด้วยเลือด เขาเดินอยู่ข้างหน้าสุด แต่มือที่กุมกระบี่ของเขามีคนอีกคนหนึ่ง
สุ่ยฉ่ายชิงในอาภรณ์สีขาวราวกับหิมะที่คลี่ออกประดุจดอกไห่ถังสีแดง นางเดินล้มลุกคลุกคลาน ใบหน้าเล็กๆ นั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด เมื่อนางเห็นเซียวเยี่ยนที่กำลังประมือ อกับเซียวอี้ ส่งผลให้นางราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายในชีวิตเอาไว้ได้ นางร่ำไห้สะอึกสะอื้นตะโกนเรียกเขาอย่างไม่สนใจสิ่งใด “เยี่ยน–” นางตะโกนเรียกด้วยความหวาดกลัว “เยี่ยน ช่วยข้า า–”
ในความรู้สึกของเซียวจิ่น กองทหารรักษาพระองค์ไม่จำเป็นต้องเคลื่อนไหว ดวงตาอันอบอุ่น ทว่านิ่งลึกของเซียวจิ่นมองเงาร่างของคนทั้งคู่ที่กำลังประมือกันอยู่ ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ งใดอยู่
หากคนทั้งสองสามารถต่อสู้กันจนได้ผลสรุปออกมา คาดว่าเซียวจิ่นย่อมมองด้วยความรู้สึกยินดี เขามองหลินชิงเวยด้วยความเป็นห่วงอีกครั้ง เหตุใดนางจึงยืนอยู่ที่นั่นไม่ยอมจากไป? หรื
