เซียวอี้ดูเหมือนจะกระจ่างแจ้งขึ้นมาในที่สุด แต่เขายังคงถามขึ้นอย่างไม่ยอมถอดใจ “หลินชิงเวย นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?!”
หลีเช่อที่ยืนอยู่ข้างกายหลินชิงเวยมีสีหน้าตกตะลึงพรึงเพริด เขาตกตะลึงเสียจนพูดอะไรไม่ออก คิดไม่ถึงว่าลงทุนลงแรงเตรียมการไปมากมายเช่นนี้ กลับเป็นเพียงการเดินเข้าไปในบ่วงที ผู้อื่นถักทอไว้แต่แรกแล้วเท่านั้น
สายลมอันเหน็บหนาวพัดมา แรงของลมทำให้เปลวไฟบนคบไฟเกิดสะเก็ดลูกไฟราวกับดวงดาว มันปลิวลงมาบนชายกระโปรงของหลินชิงเวย นางไม่ได้เลือกยืนอยู่ข้างกายเซียวจิ่น และไม่ได้เลือก ยืนอยู่ข้างกายเซียวอี้เช่นกัน นางยืนอยู่ที่นั่นอย่างสงบตลอดเวลา เมื่อได้ยินเซียวอี้ถามด้วยความแคลงใจ นางจึงได้แต่หลุบตาลงต่ำ
ในแววตานั้นเต็มไปด้วยความเดือดดาลพลุ่งพล่าน ทว่ากลับดูโดดเดี่ยวในขณะเดียวกัน
เซียวจิ่นหัวเราะด้วยความพึงพอใจ “เจ้าคิดว่านางคิดจะช่วยเหลือเจ้าจริงๆ หรือ? นางก็เพียงแค่ล่อให้เจ้ามาติดกับเท่านั้นเอง หากไม่มีชิงเวย เจ้าคงไม่ลงมือรวดเร็วเช่นนี้กระมัง”
หลินชิงเวยเงยหน้ามองดวงตาของเซียวอี้ ในเมื่อตั้งใจแต่แรกแล้วว่าจะเป็นคนเลว เช่นนั้นก็เลวให้ถึงที่สุดเถิด
อีกทั้งใครเป็นคนดี ใครเป็นคนเลว?
