หลินชิงเวยยกยิ้มมุมปาก “ท่านแม่ทัพซุนและท่านอ๋องรู้หรือไม่ว่ายามนี้ท่านมาที่ห้องของข้า?”
บุรุษผู้นั้นหัวเราะ “พวกเขารู้หรือไม่จะแตกต่างกันที่ใด? อยู่ในภูเขาลึกเปล่าเปลี่ยวเช่นนี้ยากนักที่จะหาคนงามราวจะคั้นน้ำออกมาได้เช่นเจ้า เซี่ยนอ๋องยินดีพาเจ้ามาไกลถึงเพีย ยงนี้เพื่อพบหน้าพวกเราซึ่งเป็นบุรุษหลายคน หากมิใช่มีความคิดจะมอบเจ้าให้กับพวกเรา แล้วจะพาเจ้าลำบากลำบนมาถึงสถานที่ห่างไกลเช่นนี้เพื่ออะไร?”
หลินชิงเวยมองออกแต่แรกว่าจิตใจของบุรุษผู้นี้คิดนอกลู่นอกทาง ระหว่างอยู่บนโต๊ะอาหารยังกล้าพูดจาล่วงเกินปานนั้น ทว่าท่านแม่ทัพซุนเพียงแค่ถลึงตาใส่เขาเท่านั้น เห็นได้ชัดว่าร ระหว่างเขาและแม่ทัพซุนน่าจะมีความเกี่ยวพันกันบางอย่าง
หลินชิงเวย “ในเมื่อเซี่ยนอ๋องพาข้ามาเพื่อมอบให้กับพวกท่าน ย่อมสมควรเป็นแม่ทัพซุนก่อน เจ้าอยู่ข้างหลัง เจ้าไม่กลัวว่าแม่ทัพซุนจะมีโทสะหรือ?”
เป็นไปตามที่คาดเอาไว้ นางได้ยินบุรุษผู้นั้นพูดอีกว่า “สำหรับแม่ทัพซุนนั้นแทบจะไม่ต้องเป็นกังวล แม้ข้ามีฐานะเป็นรองแม่ทัพของเขา แต่ข้าและเขายังมีความสัมพันธ์เป็นลุงและหล ลาน เขายิ่งไม่ทำอันใดข้า” พูดแล้วก็ก้าวเข้ามาหาหลินชิงเวยทีละก้าวๆ “วันนี
