“นายท่านเซี่ยวฟาน วางใจเถอะ ข้าจะปกป้องท่านแม้ต้องแลกด้วยชีวิต! เมื่อท่านนายท่านฆ่าหลี่อวิ๋นเฟยได้ ซุนฉีหยางก็ต้องตาย!”
เมื่อจ้าวซวี่เห็นซุนฉีหยางพุ่งเข้ามาจะฆ่า แม้ใบหน้าจะซีดเผือด แต่เขาก็ยังยืนขวางหน้าเซี่ยวฟานไว้ กล่าวด้วยเสียงแน่นหนัก
“ปล่อยให้ข้าจัดการเอง!”
เซี่ยวฟานลุกขึ้นยืน
แม้ใบหน้าจะยังขาวซีด แต่กลิ่นอายรอบกายกลับแผ่ไพศาลดั่งมหาสมุทร บาดแผลของเขาในยามนี้ฟื้นฟูแล้วเกือบหมดสิ้น ดวงตาจับจ้องไปยังซุนฉีหยาง เปี่ยมด้วยจิตต่อสู้
“น้องชายของข้าสามารถประมือกับหลี่อวิ๋นเฟยได้ เช่นนั้นเหตุใดข้าจึงต้องหวาดกลัวซุนฉีหยาง?”
เซี่ยวฟานยิ้มอย่างสงบนิ่ง
ฮึ่ม!
ในฝ่ามือของเขา ดาบยาวธรรมดาเล่มหนึ่งสั่นสะเทือนเบา ๆ แล้วแปรเปลี่ยนเป็นสายรุ้งยาว พุ่งขึ้นฟ้าทะลวงห้วงเวหา มุ่งตรงสู่ซุนฉีหยาง
โครม!
ห้วงเวหาสั่นสะเทือน แสงดาบระเบิดออกกลบเงาร่างของซุนฉีหยางและเซี่ยวฟาน
“นายท่านกำลังต่อสู้กับหลี่อวิ๋นเฟย ข้าไม่อาจทำให้นายท่านเสียสมาธิได้! ไม่ว่าอย่างไร ข้าต้องช่วยนายท่านเซี่ยวฟานยันเวลาไว้จนกว่านายท่านจะมาถึง!”
จ้าวซวี่กัดฟันกล่าว
เขาเหยียบพื้นหนัก ๆ มือทั้งสองร่ายอาคมไม่หยุด รูนพุ่งลงสู่พื้นดินอย่างต่อเนื
