เมื่อหลินชิงเวยเข้าไปในงานเลี้ยง ผู้ที่ควรมาล้วนมาถึงแล้ว เซียวจิ่นและไทเฮาเข้าประทับนั่ง เซียวเยี่ยนและสุ่ยฉ่ายชิงมาถึงแล้วเช่นกัน ที่สำคัญก่อนหน้าที่จะมาหลีเช่อยังรั้ง ตัวนางเพื่อแต่งหน้าประทินโฉมไปกว่าครึ่งชั่วยาม…
ยามนี้เมื่อก้าวเข้าไปในตำหนักคุนเหอ เขากวาดตามองไปรอบๆ ด้านอย่างช่วยไม่ได้ “ไทเฮาคนนี้ถึงกับกินเจหรือ ในวังยังมีห้องพระ”
“นางไม่ได้กินเจ”
หลีเช่อ “เช่นนั้นนางจะสวดมนต์เพื่ออะไร ไร้ซึ่งความจริงใจ วันนี้หากเห็นของเถื่อนผู้นั้น ดูสิว่าข้าจะทำให้นางเคียดแค้นเสียจนต้องขุดหลุมฝังตนเองและเสียใจที่มายังโลกใบนี้”
หลินชิงเวยหันหน้ามามองใบหน้าที่ปรากฏให้เห็นความกระตือรือร้นของเขา นางพูดทั้งมุมปากกระตุกว่า “สีหน้าท่าทางของเจ้า ควรจะเก็บงำสักเล็กน้อยดีหรือไม่”
เมื่อมาถึงสถานที่จัดงานเลี้ยง มีนางกำนัลขานขึ้นว่า “แม่นางหลินมาถึง—มอบขี้ผึ้งบำรุงผิวพรรณหนึ่งขวด—“
นี่ฟังดูแล้วดูเหมือนจะไม่มีหน้าพบผู้คนอยู่บ้าง แต่ทันทีที่สิ้นเสียง ดูเหมือนสายตาทั้งหมดจะพุ่งตรงมาที่นาง อย่าได้เห็นว่าเป็นเพียงขี้ผึ้งบำรุงผิวพรรณขวดเล็กๆ ขวดหนึ่ง ลำพั งเพียงแค่เห็นไทเฮามีรูปโฉมงดงามตรึงตาตรึงใจผู้คนเช่นนี้ก็รู้ได้ว
