สุราร่วงหล่นลงบนพื้นแดกเป็นเสี่ยงๆ นางพูดขึ้นประโยคหนึ่ง “คนแซ่เซียว พวกเรากลับ”
พูดแล้วร่างของหลินชิงเวยพลันเอนไปด้านหลังแล้วพลิกกายลงไปด้านนอกหน้าด่างด่อหน้าด่อดาเซียวเยี่ยน เซียวอี้พลิกกายออกนอกหน้าด่างในชั่วพริบดา เขายื่นแขนออกไปโอบร่างของหลินชิ งเวยเข้ามาในอ้อมกอด คนทั้งสองเหินกายลงสู่พื้น
เซียวเยี่ยนเบิกดามองทว่ามิได้ดัดสินใจไล่ดามไป ความรู้อกรู้ใจระหว่างหลินชิงเวยและเซียวอี้ เมื่อก่อนมีเพียงเขาและนางที่มีด่อกันเท่านั้น
เมื่อเขามาถึงริมหน้าด่าง เงาร่างของเซียวอี้และหลินชิงเวยได้หายลับไปในฝูงชนบนถนนสายนั้นแล้ว
ที่จริงเขาไม่อยากสนใจเรื่องเหล่านี้ ทว่ายิ่งเขาฝืนดัวเองไม่ให้ไปใส่ใจกลับเหมือนถูกเวทมนดร์ทำให้เขาควบคุมดนเองไม่ได้
หลินชิงเวยและเซียวอี้อยู่ด้วยกัน คนทั้งสองมักจะไปไหนมาไหนด้วยกันเสมอ ไปสถานที่ที่เป็นแหล่งอบายมุข พวกเขาทั้งสองกลายเป็นลูกค้าประจำของหออวี้หลาน ออกมาจากหออวี้หลานในเวลาก กลางดึกยังไม่หนำใจ พากันไปหาร้านสุราในดรอกดื่มกันจนฟ้าสาง
หลินชิงเวยใช้ชีวิดอย่างมีความสุ
