ออกเดินทางรถม้าโคลงเคลงไม่กี่ครั้ง หลินชิงเวยเอนกายพิงเบาะนุ่มบนรถม้า ต่อมารถม้าวิ่งอย่างมั่นคง เสียงวุ่นวายบนสองข้างถนนดัง อยู่ข้างหู หลินชิงเวยมองไม่เห็น จึงได้แต่ใช้ประสาทหูฟังอย่างตั้งใจ
ทุกครั้งที่รถม้าเลี้ยวขวาหรือเลี้ยวซ้าย หลินชิงเวยมักจะลอบจดจำเอาไว้ในใจ แม้นางจะจำทางไม่เก่ง แต่อย่างไรก็แยกแยะได้ ความจำของนางไม่เลวนัก
รถม้าวิ่งผ่านถนนสายคึกคักเข้าสู่ตรอกเล็กๆ ที่เงียบสงบ เลี้ยวไปเลี้ยวมาแล้วไม่รู้วิ่งไปอีกนานเท่าใด หลินชิงเวยไม่ได้ยินเสียงพูดคุยด้านนอกแม้แต่น้อย ในใจจึงคิดว่านี่น่าจะ ะถึงบริเวณบ้านเรือนผู้คนที่อยู่ในตรอกลึก แต่ระหว่างทางนางไม่ได้ยินเสียงเด็กน้อยหรือเสียงร้องของสัตว์จำพวกสุนัขหรือไก่ ถนนสายนี้ไม่น่าจะเป็นตรอกที่เป็นที่อยู่อาศัยของชาว วบ้านธรรมดาสามัญทั่วไป
ในที่สุดรถม้าก็หยุดลง คนขับรถม้าด้านนอกเอ่ยขึ้นว่า “ถึงแล้วขอรับ”
หลินชิงเวยเลิกม่านประตูขึ้นเตรียมลงจากรถม้า
ไหนเลยจะคิดว่าด้วยนางนั่งอยู่บนรถม้า
