รากฏให้เห็นแสงสีแดงไกลออกไปนับพันลี้
กงกงออกมาต้อนรับด้วยตนเองหน้าประตูตำหนัก เมื่อเห็นนางมา กงกงค้อมกายคารวะพร้อมกับกล่าวยิ้มๆ “บ่าวคาดเดาว่าแม่นางจะมาถึงเวลานี้ ทางด้านฝ่าบาทกำลังให้ตั้งโต๊ะพระกระยาหาร ร แม่นางเชิญเข้าไปเถิด”
“ลำบากกงกงแล้ว” เกรงว่าเวลานี้หากนางยังไม่มา กงกงน่าจะกำลังเตรียมตัวไปรับนางที่ตำหนักฉางเหยี่ยนกระมัง
เพียงแต่นางมาตำหนักซวี่หยางแห่งนี้นับครั้งไม่ถ้วน กงกงย่อมเข้าใจถึงความเคยชินของนาง จึงไม่ได้นำทางให้นาง ตำหนักซวี่หยางเมื่อเทียบกับตำหนักอื่นๆ แล้วค่อนข้างซับซ้อนเล็ กน้อย มีประตูตำหนักทั้งหมดสามชั้น หลินชิงเวยเดินเข้ามาเห็นดอกไห่ถังสองข้างทางมีบางส่วนเริ่มโรยราแล้ว
เพียงแต่หลินชิงเวยเพิ่งจะเดินมาถึงประตูตำหนักชั้นที่สอง ทันทีที่เงยหน้าขึ้น นางเห็นเงาร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีม่วงหม่นกำลังเดินออกมาจากฝั่งตรงข้าม ดอกไม้ที่กำลังร่วงโรยอยู่ บนศีรษะของเขา ราวกับกำลังจะบอกว่าฤดูวสันต์กำลังจะผ่านพ้นไป
เซียวเยี่ยนออกจากที
