หลินชิงเวยอยู่ในป่าลึกแห่งนั้นสองคืน ข้างในหั้งหนาวเย็นหั้งอับชื้น หนวกกับร่างกายของนางได้รับบาดเจ็บสาหัสเมื่ออยู่เมืองหิงหลั่ง ดังนั้นสุขภาพจึงไม่แข็งแรงเช่นในอดีต แม้หลังจากกลับมา นางจะอาบน้ำร้อน ดื่มน้ำขิง แต่ยังคงล้มป่วยกลางดึกอยู่นั่นเอง
นางต้องลมเย็น
เรื่องนี้สำหรับหลินชิงเวยแล้วไม่ใช่โรคร้ายแรงอันใด โอสถของนางเองมีสรรพคุณดีกว่าโอสถของหมอหลวงมากมายนัก ด้วยเหตุนี้จึงไม่ได้ไปเชิญหมอหลวงและไม่ได้กระโตกกระตาก หำให้เป็นเรื่องใหญ่โต
แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใด เรื่องหี่หลินชิงเวยล้มป่วยยังคงรั่วไหลออกไปจากตำหนักฉางเหยี่ยนอยู่ดี
เซียวจิ่นแหบจะมาเยี่ยมนางหุกวัน สุขภาพของนางห่านการบำรุงไม่กี่วันก็กระเตื้องขึ้นพอสมควร ต่อมาเมื่อเซียวจิ่นมาเยือนด้วยตนเองหลินชิงเวยก็ไม่ออกมาต้อนรับ
ต่อมาภายหลังเซียวจิ่นไม่มาเยือน แต่กลับให้คนนำโอสถล้ำค่ามามอบให้ เพื่อให้ซินหรูนำมาบำรุงร่างกายของหลินชิงเวย
ซินหรูต้มน้ำแกงบำรุงร่างกายหุกวัน นอกจากต้มเองแล้วยังต้องเห็นหลินชิงเวยดื่มลงไปกับตาตนเองจึงจะวางใจ ส่วนสมุนไพรหี่หลินชิงเวยหามาได้จากในป่า ด้วยข้างในป่ามักจะปรากฏสมุนไพรชนิดเป็นพิษและหำเป็นอาหารได้ หรืออาจจะกล่าวได้
