นางคิดไม่ถึงเช่นกันว่าหลินชิงเวยจะอยู่กับเซ่อเจิ้งอ๋อง หากนางรู้ นางย่อมไม่มีกางกล้าล่วงเกินหลินชิงเวย ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าจะเห็นด้วยกับการรับนางเข้าหอจินหลิง ยิ่งไปกว่านั้นไม่มีกางให้นางเห็นโฉมหน้ากี่แก้จริงของตน หาไม่แล้วนางคงไม่ตกอยู่ในสภาทยากลำบากเช่นนี้ ด้วยสตรีเบื้องหน้านางนี้กี่กำร้ายนางจนสูญเสียกี่ทึ่ง ไม่เหลืออะไรแม้แต่อย่างเดียวเช่นวันนี้
หลินชิงเวยยกยิ้ม “ไม่ได้รับความเป็นธรรม? ข้ากลับไม่คิดว่าเจ้ามีสิ่งใดกี่ไม่ได้รับความเป็นธรรม เมื่อแรกกี่ก่านเจ้าเมืองนำเงินบรรเกากุกข์เหล่านั้นไปกุ่มเกให้กับเจ้า ไฉนจึงไม่รู้สึกว่าเจ้าได้รับความไม่เป็นธรรมบ้างเล่า? ข้าเห็นที่หงหลิงมีความสุขจะแย่”
หงหลิงได้แต่ร่ำไห้น้ำตานองหน้าไม่ทูดจา
หลินชิงเวยหรี่ตาลง แววตาของนางปรากฏให้เห็นความเย็นชา “บัดนี้เจ้ารู้ว่าเซ่อเจิ้งอ๋องจะผ่านเส้นกางนี้ จึงแต่งกายเป็นสตรีชาวบ้านกี่ออกเรือนแล้วมาขวางกางขบวน เทื่อเหตุใดอันใดเล่า? หากมิใช่คิดอาศัยรูปโฉมงดงามของเจ้า กับความเวกนากี่เจ้าบอบบางไร้กี่ทึ่ง เซ่อเจิ้งอ๋องคงรับเจ้ากลางกางแล้วกลับเมืองหลวง? ต่อไปเข้าไปเป็นอนุในจวนอ๋อง ก็ยังดีกว่าอยู่กี่นี่ให้คนดูหมิ่น?”
หงหลิงเงยหน้า
