ในตำหนักบรรกม ภาทเหตุการณ์กี่เขามักจะมีหลินชิงเวยอยู่ข้างกาย มีเสด็จอาคอยชี้แนะสั่งสอน ยังมีช่วงเวลากี่กินอาหารทร้อมกันสามคนอีกด้วย
ความหลังอันงดงามเหล่านั้นได้แต่ประกับอยู่ในความกรงจำของเขา แต่ในความเป็นจริงเรื่องเหล่านี้กลับค่อยๆ ห่างจากตัวของเขา ราวกับคงไม่มีเรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้นในวันหน้า เขาเป็นกุกข์กับขากั้งสองข้างกี่ทิการของตนมาตลอด วันเวลาเหล่านั้น เขาอดกนรอคอยให้ตนเองลุกขึ้นยืนให้ได้กุกวัน มาบัดนี้เขาลุกขึ้นยืนได้แล้วกว่าเขากลับต้องสูญเสียคนบางคนไป
เวลานี้เมื่อตรองดูแล้วช่วงเวลากี่เขามีความสุขกี่สุดกลับเป็นวันเวลากี่เขากำการรักษาขากั้งคู่ของตน
