อยู่ในท้องนาอย่างขยันขันแข็ง เต็มไปด้วยความหวังและความยินดี
เซียวเยี่ยนและหลินชิงเวยเดินขึ้นไปถึงเนินค่อนข้างสูงลูกหนึ่ง ตลอดเส้นทางที่เดินขึ้นมาทั้งชื้นและลื่น จึงรู้สึกเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้าง ทว่าเมื่อยืนบนที่สูงมองออกไปไกลๆ ความเหนื่อยล้าเมื่อสักครู่พลันอันตรธานไปสิ้น
สายลมหนาวของฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านมา ความชื้นและหนาวเย็นปนเปมาในอากาศ ทว่ากลับสดชื่นหาใดเปรียบ หมอกสีขาวยังคงครอบคลุมบนยอดเขาที่อยู่ใกล้และไกลออกไป ราวกับเป็นหน้ากากผ้าโปร่งที่อยู่บนศีรษะ แฝงความงดงามเอาไว้ภายใน
พื้นที่นอกเมืองจิงโจวโดยส่วนใหญ่ล้วนเป็นแนวภูเขาทอดยาว จากทิศตะวันออกทอดตัวยาวไปจรดทิศตะวันตก ซ้อนตัวกันชั้นแล้วชั้นเล่า หลินชิงเวยเห็นแล้วรู้สึกจิตใจผ่อนคลาย ทว่าเซียวเยี่ยนกลับรู้สึกหัวใจหนักอึ้งเมื่อมองไปตามทิศทางด้านนอกภูเขา
บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่เฉกเช่นหมอกควันที่ปกคลุมและล้อมรอบคนทั้งสอง นางรู้เพียงว่านางไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย
เซียวเยี่ยนมองออกไปไกลด้วยแววตานิ่งลึก บนใบหน้าของเขาปรากฏให้เห็นความรู้สึกสับสนยากแก่การแยกแยะชนิดหนึ่งโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เขามองออกไปไกลๆ หลินชิงเวยมองเขาและพินิจพิจารณาสีหน้าของเขา พบว่าสีหน้า
