หลินชิงเวย “ไม่แล้วเพคะ หม่อมฉันยังต้องกลับไปสะสางงานมากมายในตำหนักฉางเหยี่ยนอีก วันนี้มีสนมสองคนทะเลาะกันถึงตำหนักฉางเหยี่ยน คนหนึ่งบอกว่าอีกคนหนึ่งขโมยเครื่องประดับของนาง ต้องการให้หม่อมฉันคืนความเป็นธรรมให้แก่พวกนางเพคะ”
“อ้อ? เรื่องเช่นนี้ก็ต้องให้เจ้าจัดการด้วย?”
“มีเรื่องราวเช่นนี้เกิดขึ้นทุกเมื่อเชื่อวันเพคะ” หลินชิงเวยตอบหน้าตายว่า “ไปหยิบหนังสือที่ห้องสมุด กลับไปยังต้องจับขโมยที่ขโมยเครื่องประดับ ดังนั้นจึงไม่อาจอยู่ทานอาหารเป็นเพื่อนฝ่าบาทได้แล้วเพคะ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเซียวจิ่นเลือนหายไป เขาพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นเจ้าไปทำงานของเจ้าเถิด”
หลินชิงเวยเดินไปเดินมาในตำหนักซวี่หยาง ทางเดินระเบียงไปยังภูเขาจำลอง หอคอยสวนไผ่ ล้วนมีนางกำนัลและขันทีกำลังทำความสะอาดอย่างขะมักเขม้น พวกเขาเห็นหลินชิงเวยแล้วล้วนรีบหยุดงานในมือเพื่อมาถวายคำนับ รอหลินชิงเวยเดินผ่านไปแล้วค่อยทำงานในมือต่อไป
เมื่อไปถึงห้องสมุด หลินชิงเวยหอบหนังสือหลายเล่มไว้ในมือ นางเงยหน้าขึ้นมองป้ายห้องสมุด เห็นด้านบนป้ายห้องสมุดถูกขัดจนแวววับจับตา ด้านข้างมีเหล่านางกำนัลเดินผ่านเป็นพักๆ ชัดเจนยิ่งนักว่าห้องสมุดแห่งนี้ถูกทำความ
