หลินชิงเวยยืนอยู่ในความมืดบนทางสายนั้น สองข้างทางล้วนเต็มไปด้วยต้นไม้ที่ขึ้นอยู่อย่างหนาแน่น เงาร่างสีเขียวอ่อนของนาง กระโปรงถูกกรีดขาดแหว่งหลายจุด ผิวบางส่วนของนางถูกข่วนจนปรากฏให้เห็นรอยแดง ช่างน่าอเนจอนาถนัก
หลินชิงเวยไม่เหลือเรี่ยวแรงเท่าใดแล้ว หลังจากเสือตัวใหญ่พบเห็นนางแล้วต่อให้เหนื่อยกว่านี้ ยากลำบากกว่านี้ก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
ทำอย่างไรดี?
หลินชิงเวยยกมือขึ้นบีบริมฝีปากผิวปาก เสียงใสกังวานเพียงครั้งเดียว ทว่าสะท้อนไปไกลยิ่ง เสียงผิวปากนั้นหนักแน่นและแหลมจนบาดหู
นางรู้ว่านางสู้เสือไม่ได้ หากเสือตัวนี้กระโจนเข้ามาตะปบนางด้วยฝ่ามือเดียว นางย่อมตายสนิท ดังนั้นหลินชิงเวยย่อมต้องเรียกทัพหนุนออกมาช่วย
เมื่อเสียงผิวปากสิ้นสุดลงพลันเกิดเสียงสวบสาบๆ ขึ้นรอบด้าน ฝูงงูกำลังเลื้อยมุ่งหน้ามายังสถานที่แห่งนี้
นางอับจนหนทาง และนางรู้ดีว่าต่อให้ฝูงงูมาถึงนี่ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นคู่ต่อสู้ของเสือตัวนี้ ด้วยรูปร่างของงูทั้งผอมและเล็ก เสือตัวนี้เหยียบย่ำไปเพียงครั้งเดียวงูตายไปไม่รู้กี่ตัวต่อกี่ตัว อีกทั้งงูที่นางเลี้ยงเอาไว้เหล่านั้นโดยส่วนใหญ่ล้วนถูกนางรีดพิษออกหมดแล้ว พวกมันไม่มีพิษ
และสิ่งที่หลินชิงเวยไม่รู้ก็คือเสือตัวนี้เป็นเสือเปี่ยมประสบการณ์ ไม่รู้ว่ามันผ่านการรบราฆ่าฟันมามากน้อยเท่าใดจึงมีชีวิตรอดมาจนถึงวันนี้
การต่อสู้ระหว่างงูและเสือในครั้งนี้ย่อมต้องเป็นการบาดเจ็บล้มตายอย่างสาหัสแน
