ข้าเก็บสมุนไพรด่วน ข้านึกขึ้นได้ว่ายังขาดผลเลือดมังกร ต้องรีบเก็บและนำกลับ หากธุระของรองเจ้านิกายล่าช้า เจ้าจะรับผิดชอบไหวหรือ?”
ซูเฉินกล่าวอย่างเย็นชา
“ข้า…”
หัวหน้ายามลังเลชั่วครู่
เขารู้ดีว่าศิษย์แท้จริงผู้นี้รับหน้าที่จัดหาโอสถให้รองเจ้านิกาย เคยเข้ามาเขตนี้มาก่อน เพียงไม่คาดว่าจะกลับมาอีก
เขาสบถในใจว่าเหล่าศิษย์แท้จริงช่างหยิ่งผยองเกินทน
แม้เขาจะเป็นหัวหน้ายาม แต่ก็ไม่อาจขัดขืนได้
“หลีกไป! ข้าจะรายงานผู้บัญชาการภายหลัง ตอนนี้ข้าต้องเก็บผลเลือดมังกร เจ้ายังจะขวางอีกหรือ?”
ซูเฉินหัวเราะเหยียดหยาม
“ขอรับ!”
หัวหน้ายามถอนหายใจ แล้วจำใจหลีกทางให้
ฮึ่ม!
ซูเฉินชูป้ายหยก เดินเข้าสู่เขตโอสถแก่นแท้
เขตโอสถนี้มีขนาดราวพันจั้ง ตรงกลางมีสระวิญญาณแห่งหนึ่ง แพร่หมอกวิญญาณหนาแน่น ด้านหนึ่งมีต้นไม้โบราณสูงตระหง่านอยู่
โดยรอบปลูกสมุนไพรล้ำค่ามากมาย เปล่งแสงระยิบระยับและกลิ่นหอมประหลาด
“ไม้ระฆังทอง สมุนไพรเสวียนหยวน เถาโบราณไท่คัง โสมม่วงเจ็ดใบ… ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น!”
ดวงตาซูเฉินสว่างวาบ เขาแสดงท่าทางตื่นเต้น
นิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้ามีรากฐานแน่นแฟ้นจริงๆ
สมุนไพรที่ปลูกในเขตนี้ล้วนเป็นสมุนไพรระดับสวรรค์ บางชนิ
