หลว แม่นางเหล่านั้นลอบพูดกับข้าว่า เขาดูเหมือนไม่ชมชอบสตรี แน่นอนว่าเรื่องนี้เป็นเพียงการหยอกล้อ พี่สาวอย่าได้ถือเป็นจริงเป็นจัง”
สีหน้าของหญิงสกุลหลิวเปลี่ยนไป นางกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย อีกทั้งยังเต็มไปด้วยความระมัดระวัง แม้นางจะมองไม่เห็น แต่ความคิดในใจของนางล้วนเขียนไว้บนหน้าให้หลินชิงเวยอ่านออกอย่างทะลุปรุโปร่ง
หลินชิงเวยพูดหยั่งท่าที “พี่สาว มือปราบหลิวเขา…หรือเขาไม่ชอบจริงๆ…”
“จะเป็นไปได้อย่างไรกัน!” หญิงสกุลหลิวขัดคำพูดของนาง “เขาไม่ใช่คนเช่นนั้น! อาจเป็นเพราะ…เขายังไม่ได้เดินออกมาจากอดีตกระมัง”
บัดนี้มือปราบหลิวเป็นบุรุษในวัยสามสิบกว่าปี ยังไม่มีทายาทให้กับสกุลหลิว หญิงสกุลหลิวร้อนใจอย่างยิ่ง ยามนี้มีแม่สื่ออยู่ที่นี่ นางไหนเลยจะไม่ให้แม่สื่อทำเรื่องนี้ให้สำเร็จ หญิงสกุลหลิวจึงพูดถึงอดีต ทว่ายังคงป้องกันตัว
หลินชิงเวยเสแสร้งพูดอย่างตกตะลึง “ไม่ใช่กระมัง ที่แท้มือปราบหลิวเคยแต่งสตรีมาก่อนหรือ เช่นนั้นต้องเป็นเรื่องที่เจ็บปวดกระมัง”
“ถือ…ถือว่าใช่กระมัง” ใบหน้าของหญิงสกุลหลิวปรากฏให้เห็นร่องรอยของความเจ็บปวดลึกๆ “เมื่อก่อน…ครอบครัวของเราอยู่กันอย่างมีความสุข น้องชายของข้าแต่งแม่นางหมู่บ้านข้างๆ มาคนหนึ่ง ทั้งสองรักใคร่กลมเกลียว มีชีวิตที่มีความสุขมาก”
หลินชิงเวยถาม “เช่นนั้นเหตุใดยามนี้มือปราบหลิวจึงอยู่ตัวคนเดียวเล่า”
หญิงสกุลหลิวพูดเสียงขื่น “นางจากไปแล้ว”
เรื่องนี้ถูกต้อ
