หลินชิงเวยจับเอาไว้แน่นหนา หลินชิงเวยพูดอีกว่า “ลนลาน หวาดกลัว สั่นสะท้าน จนใจและขมขื่น ที่เดินออกมาไม่ได้ไม่ใช่มือปราบหลิว แต่เป็นท่านถูกต้องหรือไม่ เกิดอะไรขึ้นในอดีตที่ทำให้ท่านต้องหลบหนีเช่นนี้ นางไม่ได้พลัดตกน้ำเอง นางตายอย่างไรกันแน่”
หญิงสกุลหลิวดิ้นรนเอาเป็นเอาตาย สุดท้ายก็นั่งแปะลงบนพื้น นางคลานขึ้นมาอย่างลนลานคิดจะออกไปจากที่นี่ หลินชิงเวยพูดขึ้นอย่างไม่รีบร้อน “ท่านคงกระจ่างแจ้งแล้วว่าข้าไม่ใช่แม่สื่อ”
หญิงสกุลหลิวเกาะกรอบประตูเอาไว้ นางพูดเสียงสะท้านว่า “ข้าไม่มีอะไรจะพูดกับเจ้า…”
“ภรรยาของมือปราบหลิว ตายเพราะถูกเขาสังหารใช่หรือไม่?”
“ไม่ใช่…”
หลินชิงเวยรุกถามไม่หยุด “เป็นเพราะภรรยาของเขาทำเรื่องที่ผิดต่อเขาใช่หรือไม่?”
“ไม่มี…”
“เช่นนั้นนางถูกมือปราบหลิวโยนลงไปในน้ำจนจมน้ำตายใช่หรือไม่?”
“ข้าบอกแล้วว่าไม่ใช่!” หญิงสกุลหลิวพูดทั้งน้ำตานองหน้า “เจ้าอย่าถามข้าอีกเลย! เรื่องในอดีตที่ผ่านไปแล้วจะพูดถึงอีกเพื่ออันใดกัน!”
หลินชิงเวยพูดอย่างสงบนิ่ง “รู้หรือไม่ว่าข้าพาท่านมาที่นี่เพื่ออะไร” หญิงสกุลหลิวเอาแต่ร่ำไห้ไม่พูดจา นางจึงพูดอีกว่า “ด้วยเมืองหลวงเกิดคดีฆาตกรรม และฆาตกรก็คือมือปราบหลิว”
หญิงสกุลหลิวหยุดร่ำไห้ทันที “เป็นไปได้อย่างไร…นี่จะเป็นไปได้อย่างไร…จะต้องเป็นพวกเจ้าที่เข้าใจผิด”
“ขณะที่ท่านพูดออกมา แม้กระทั่งตัวท่านเองก็ไม่ค่อยเชื่อเท่าใดกระมัง” หลินชิงเวยกล่าว
“เขาไ
