เพราะสภาพของหลี่เหลียงน่าเกลียดน่ากลัวเหลือเกิน
อย่าได้กล่าวว่านางกำนัลถูกทำให้ตกใจจนอัมพาต แม้กระทั่งหลินชิงเวยเห็นแล้วก็รู้สึกชาหนังศีรษะ
หลินชิงเวยพูดงึมงำ “หากเขามาตายที่นี่ หนอนย่อมต้องกระจายไปทั่ว เกรงว่าจะไม่ดีแน่”
“เขาตายไปแล้ว”
“เสด็จอายังมีกะจิตกะใจมาแก้ไขคำพูดของข้า” หลินชิงเวยยกยิ้มมุมปาก “เพียงแต่หากเขาไม่ล้มพวกเราทั้งหมดต้องล้ม เสด็จอาถูกหนอนควบคุมมาแล้วครั้งหนึ่ง อีกฝ่ายล้มเหลว เพียงแต่ไม่รู้ว่าเสด็จอาจะมีภูมิคุ้มกันด้วยเหตุนี้หรือไม่”
นางเพียงแค่พูดเท่านั้นแต่ยังไม่แน่ใจ เรื่องที่ยังไม่แน่ไจไม่เสี่ยงจะเป็นการดีกว่า แต่หลี่เหลียงนั้นพุ่งเข้ามาเซียวจิ่นและเซียวเยี่ยนอย่างเห็นได้ชัด เรื่องที่ปล่อยให้เขาเข้ามาก็เป็นเรื่องที่เสี่ยงอันตรายอย่างที่สุดเรื่องหนึ่ง
เซียวเยี่ยนพูดขึ้นว่า “หากหนอนมากมายเช่นนี้ถูกควบคุมโดยคนๆ เดียว เช่นนั้นผู้ที่อยู่เบื้องหลังย่อมไม่อาจแบ่งสมาธิมาควบคุมหุ่นเชิดหลายตัวในเวลาเดียวกัน”
“ท่านรู้ได้อย่างไร?”
“ลองดูก็รู้แล้ว”
พูดแล้วเซียวเยี่ยนไม่ให้โอกาสหลินชิงเวยตั้งตัวติด เขาพุ่งออกไปราวกับเป็นลูกธนู หลินชิงเวยรั้งเขาเอาไว้ไม่ทัน จึงพูดขึ้นอย่างมีโมโหว่า “ให้ตายเถอะ ท่านคิดว่าท่านพลังจิตแข็งแกร่งเพียงพอก็กล้าดูเบาศัตรูหรือ?!”
ทันทีที่สิ้นเสียงร่างของเซียวเยี่ยนก็ไปหยุดอยู่เบื้องหน้าหลี่เหลียงเสียแล้ว หัวใจของหลินชิงเวยดูเหมือนจะเต้นขึ้นมาติดอยู่ที่
