ภายใต้คำสั่งของไทเฮา ข้ารับใช้ทั้งหมดไม่กล้าผ่อนปรนละเลย พวกเขาพาปี้หลิงมาพบหลินชิงเวย ครั้งนี้มีดวงตาหลายคู่จับจ้อง พวกนางย่อมไม่อาจเล่นลูกไม้อะไรได้
ทันทีที่ประตูเรือนหลังเล็กอันมืดมิดเปิดออก ปี้หลิงเดินเข้ามาก่อนข้างหลังนางมีขันทีสามคนและหมัวมัว จ้องมองสตรีสามคนภายในเรือนหลังเล็กด้วยดวงตาทอประกายวาบ
เมื่อหลินชิงเวยช้อนตาขึ้นมองปี้หลิง นางก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติทันที
สีหน้าของนางซีดขาวจนเกือบเขียว ท่าทางการเดินเหินของนางเมื่อเปรียบเทียบกับการกริยาเดินเหินนุ่มนวลของนาง ดูแข็งเกร็งเกินไป ยังมีสีหน้าที่ไร้ความรู้สึกและดวงตาเลื่อนลอย ชัดเจนยิ่งนักว่า…
ปี้หลิงเดินมุ่งหน้ามาหานางทีละก้าวๆ หลินชิงเวยผลักซินหรูออกไปและตะโกนว่า “เร็วเข้า รีบไปฝั่งตรงข้าม”
ซินหรูไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น แสงสว่างภายในเรือนอันมืดมิดนี้ไม่สู้แสงสว่างจากภายนอก และความช่างสังเกตของนางไม่ดีเท่าหลินชิงเวย เพียงแต่หลินชิงเวยพลันเอ่ยขึ้นเช่นนี้ อีกทั้งผู้ที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามมิใช่ข้ารับใช้ของตำหนักคุนเหอหรือ ให้นางไปฝั่งตรงข้ามมิเท่ากับยื่นคอสะอาดๆ ของตนไปพาดไว้ใต้คมมีดของอีกฝ่ายหรือไร ไม่ว่าอย่างไรซินหรูก็ไม่ทำ
ซินหรูยังยืนอยู่ในมุมหนึ่งถามว่า “พี่สาว เป็นอะไรไปเจ้าคะ?”
“ปี้หลิง” หลินชิงเวยเรียกนาง
ปี้หลิงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง ยังคงเดินมุ่งหน้าเข้าหาหลินชิงเวย
หลินชิงเวยเกร็งไปทั้งร่าง ถามอีกว่า “ปี้หลิง เจ้
