หลินชิงเวยหันกลับไปมองนางกำนัลแล้วกล่าวขึ้นว่า “ข้าขึ้นรถม้าผิดคันหรือไม่?” ดีชั่วอย่างไรนางก็เป็นนางสนมของตำหนักในคนหนึ่ง นั่งรถม้าคันเดียวกับเซ่อเจิ้งอ๋องกลับไปเยือนครอบครัวฝ่ายมารดาจะถูกกฎเกณฑ์ได้อย่างไร?
ในมือของเซียวเยี่ยนมีหนังสือเล่มหนึ่ง อาภรณ์ที่สวมอยู่บนกายนั้นเป็นอาภรณ์ในชุดสุภาพที่สวมใส่ทั่วไป เขาเงยหน้าขึ้นกล่าวว่า “วันนี้แต่งกายธรรมดาออกตรวจการยังจวนมหาเสนาบดีหลิน ไม่ต้องคำนึงถึงกฎระเบียบมากนัก นั่งลงเถิด”
หลินชิงเวยไม่ได้แต่งกายอย่างประณีตเช่นกัน นางไม่ได้สวมอาภรณ์ตามศักดิ์ฐานะของเจาอี๋เหนียงเหนียง สวมเพียงกระโปรงสีสุภาพชิ้นหนึ่งเช่นกัน
หลินชิงเวยได้ยินเช่นนั้นจึงนั่งลงบนรถม้า เขาซึ่งเป็นถึงเซ่อเจิ้งอ๋องไม่เกรงกลัวต่อคำพูดของผู้คน แล้วนางจะต้องกลัวอะไร?
หลังจากหลินชิงเวยนั่งลงดีแล้ว เซียวเยี่ยนจึงให้คนบังคับรถม้าออกเดินทาง รถม้าคันนี้หันหลังให้ตำหนักซวี่หยางมุ่งหน้าออกไป
วังหลวงแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาลจริงๆ นั่งรถม้าออกจากตำหนักซวี่หยางไปถึงด้านนอกของประตูวังหลวง เสียเวลาไปครึ่งชั่วโมงกว่า ประตูวังหลวงบานใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ดูคล้ายกับทางเข้าออกของกรงขังขนาดใหญ่ที่นั่นมีทหารเฝ้ารักษาการณ์อย่างเข้มงวดกวดขัน
หลินชิงเวยเลิกม่านมองออกไป เห็นรถม้าวิ่งไปข้างหน้าแต่กลับถูกทหารใช้ดาบมาขวางเอาไว้ คนบังคับม้าจึงแสดงป้ายคำสั่งชิ้นหนึ่ง องครักษ์ผู้นั้นเห็นแล้วจึงถอยออกไปย
