ีอะไรกันเป็นแน่ เช่นนั้นข้าจะซ่อนเอาไว้อย่างดีไม่ให้ผู้ใดพบเห็นเป็นพอ?”
“เจ้า…” เซียวเยี่ยนจนปัญญากับนางเสมอ อีกทั้งยังเดือดดาลอย่างที่สุด “เจ้าจะคืนหรือไม่?”
“หากข้าไม่คืน ท่านคิดจะขโมยใช่หรือไม่?” หลินชิงเวยเดินเข้ามา กลิ่นอายสะอาดสะอ้านผ่องใสที่ปนเปไปด้วยความสดชื่น ทำให้ดูเหมือนนางปีศาจที่แปลงร่างจากดอกพุดตาน “เวลานี้พบว่าข้ายังไม่หลับ ดังนั้นเสด็จอาจึงไม่สะดวกใจที่จะขโมยสิ่งของ?”
ชายอาภรณ์อันอ่อนโยนราวกับจะคั้นน้ำได้ของหลินชิงเวยสัมผัสกับชายอาภรณ์สีม่วงเข้มของเซียวเยี่ยน ทำให้บรรยากาศภายในห้องดูอบอุ่นและกำกวมขึ้นมาสองส่วน นางเดินวนรอบๆ กายเซียวเยี่ยนพร้อมกับเลิกคิ้วถามว่า “คิดจะให้ข้าคืนสิ่งของให้ท่านก็ได้ ท่านตอบคำถามข้ามาหนึ่งข้อ”
“เจ้าพูดมา”
หลินชิงเวยหยุดยืนเบื้องหน้าเขา จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “คืนนั้น ชายหนุ่มที่เข้ามาบนเตียงนอนของข้า เป็นท่านใช่หรือไม่?”
