หลินชิงเวยตกตะลึง ช้อนตาขึ้นหันไปมองเงาร่างด้านหลังของเซียวเยี่ยน พลันบังเกิดความรู้สึกปลอดภัยพึ่งพาได้อย่างยิ่งชนิดหนึ่ง นางคิดในใจ ไม่ควรเป็นเช่นนี้นี่นา หรือเจ้าหนุ่มคนนี้กักขังตนไว้ในตำหนักเย็นก็เพื่อปกป้องคุ้มครองนาง?
แม้ความเป็นไปได้จะน้อยยิ่ง แต่หลินชิงเวยกลับรู้สึกสบายอกสบายใจ “ท่านอ๋องโปรดวางใจ ความสามารถในการดูแลปกป้องตนเองนั้นข้าพอมี ซินหรู ยังไม่รีบติดตามไปอีก”
หลังจากออกมาจากตำหนักเย็น สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าก็คือเรือนต่างๆ ในตำหนักใน ก่อนหน้านี้หลินชิงเวยยังมิทันได้ชื่นชมอุทยานหลวงของวังหลวง นาทีนี้ท่ามกลางแสงแดดที่ส่องลงมา เฮ้ ศาลาริมน้ำ หอคอย อาคารแปดเหลี่ยมอันวิจิตรตระการตา ในสวนและตลอดทางเดินล้วนมีเงาร่มจากต้นไม้ ยังมีภูเขาจำลอง สระมรกต ทัศนียภาพอันงดงามนั้นยากที่จะหักใจได้
ซินหรูไหนเลยจะเคยพบพานสิ่งเหล่านี้ ตลอดทางที่เดินผ่านมา นางได้แต่ “ว๊า” ไม่หยุดปาก
คนทั้งสองเดินไปพร้อมกับมองไปรอบกาย เดินๆ หยุดๆ เตาะแตะๆ ไปเพียงไม่นานก็ถูกเซียวเยี่ยนทิ้งไว้ไกลโยชน์ จะโทษเขาไม่ได้ ด้วยเซียวเยี่ยนขายาว ช่วงก้าวเท้ากว้าง หลินชิงเวยและซินหรูนั้นเป็นเพียงดรุณีน้อย ไหนเลยจะก้าวทันฝีเท้าของเขาได้
หลินชิงเวยนับถือตนเองยิ่งนัก ร่างนี้ช่างบอบบางจริงๆ ในยามปกติจะต้องไม่ค่อยได้เดินไปไหนมาไหนเป็นแน่ เวลานี้เพิ่งจะเดินมาเพียงครึ่งชั่วยาม[1] ก็หอบหายใจแทบไม่ทันแล้ว แก้มทั้งสองข้างของนาง
