ดดูแล้วพวกนางล้วนเป็นเหล่าสตรีของฮ่องเต้องค์ก่อน บางคนถูกส่งเข้ามาที่นี่ตั้งแต่ฮ่องเต้องค์ก่อนยังไม่มีพระประสูติกาล บางคนถูกส่งเข้ามาที่นี่หลังจากที่ฮ่องเต้องค์ก่อนทรงสวรรคต เพราะถึงอย่างไรตำแหน่งไทเฮาของตำหนักในมีได้เพียงคนเดียว
เรือนหลังมีบ่อน้ำอยู่แห่งหนึ่ง ตลอดทั้งสี่ฤดูในหนึ่งปีน้ำในบ่อนี้ไม่เคยเหือดแห้ง สตรีมากมายในตำหนักเย็นทั้งหมดล้วนอาศัยน้ำจากบ่อนี้ในการดื่มกินและใช้ในชีวิตประจำวัน
ขณะที่หลินชิงเวยถือถาดไม้มาถึงริมบ่อน้ำเพื่อที่จะตักน้ำมาล้างหน้า อยู่ที่นี่กิจวัตรในชีวิตประจำวันทุกอย่างล้วนต้องทำด้วยตนเอง ตำหนักในเดิมทีมีนางกำนัลน้อยอยู่แล้ว ไฉนเลยจะส่งนางกำนัลมาปรนนิบัติพัดวีสตรีที่ถูกทอดทิ้งที่นี่อีก
รูปร่างของหลินชิงเวยเล็กบอบบาง เมื่อเดินเหินเหมือนกิ่งหลิวที่ถูกลมพัดให้โอนไปเอนมาอย่างไรอย่างนั้น เมื่อมาถึงที่นี่จึงเห็นได้อย่างชัดเจนว่าต้องถูกคนที่นี่รังแกข่มเหงเป็นแน่ ทว่านางเพิ่งจะถูกส่งตัวเข้ามา สตรีที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นสตรีมากเล่ห์ที่ผ่านการเคี่ยวกรำมานานปี สตรีรูปโฉมงดงามเช่นหลินชิงเวย เมื่อถูกส่งตัวเข้ามาที่นี่เพียงวันสองวันมักจะถูกส่งออกไปอีกครั้ง ดังนั้นแม้พวกนางจะจับจ้องหลินชิงเวยด้วยสายตาของพยัคฆ์ ทว่ากลับมิกล้าลงมือกระทำการอย่างวู่วาม ด้วยกริ่งเกรงว่าหลินชิงเวยจะย้อนกลับมาสร้างความลำบากและยุ่งยากให้กับตนได้ ดังนั้นพวกนางจึงอดใจรอจนกว่าจะแน่ใจว่าหลินชิงเวยถู
