ในห้วงมิติ สายฟ้าแลบวาบไปทั่วท้องฟ้า เปลวเพลิงอสูรสีดำถูกสายฟ้ากวาดล้างจนหมดสิ้นแทบจะในพริบตา
ร่างของอสูรชั่วจากนอกแดนทั้งสาม ถูกทัณฑ์สวรรค์ที่น่าสะพรึงกลัวผ่าจนแหลกสลาย กลายเป็นผุยผง หายไปในระหว่างฟ้าดิน
ร่างของลั่วเสวียนถูกกลืนกินโดยทัณฑ์สวรรค์
ซุนฉีหยางและจักรพรรดิสายฟ้าเล่ยตงยืนมองฟ้าที่เต็มไปด้วยสายฟ้า ใบหน้าเผยแววคาดหวังออกมา
ลั่วเสวียน…นางตายแล้วหรือไม่?
“นางยังไม่ตาย!”
ดวงตาของซุนฉีหยางเปล่งประกาย
เขาเห็นว่าท่ามกลางสายฟ้าในห้วงมิติค่อย ๆ สงบลง ร่างหนึ่งก็ทะยานออกมาท่ามกลางสายฟ้านั้น
คือลั่วเสวียน!
ทว่าในยามนี้ ลั่วเสวียนอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ยิ่ง เลือดเปรอะเปื้อนทั่วร่าง กระบี่โบราณในมือสั่นระรัว มีรอยเลือดสดที่มุมปาก ใบหน้าซีดเผือดเล็กน้อย
พลานุภาพอันมหาศาลของทัณฑ์สวรรค์ลูกที่สองนั้น ทำให้นางรับมือได้ยากลำบาก บาดเจ็บสาหัสไม่น้อย
“พวกนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า ไสหัวออกมาเสีย! มีแต่กล้าแอบวางแผนลับหลัง ถึงได้กล้าทำเรื่องต่ำช้าอย่างร่วมมือกับอสูรชั่วนอกแดน ทรยศเผ่าพันธุ์มนุษย์!”
ลั่วเสวียนกล่าวด้วยเสียงเย็นเยียบ
นางไม่เชื่อเลยว่าอสูรชั่วจากนอกแดนจะปรากฏตัวขึ้นที่นี่โดยไม่มีเหตุผล
นาง
