“เออ ท่านเเม่ทัพ คือว่าอยู่ดีๆก็มีสัญญาณการเข้าออกโดยไม่ได้รับอนุญาตขอรับ” พลทหารตอบด้วยน้ำเสียงนอบน้อม
“คงเป็นพวกลูกศิษย์สำนักไหนสักเเห่งใช้หยกโดยไม่ได้รับอนุญาต พวกเจ้าก็ไปสืบมาก็พอ เอาหล่ะรีบออกไปได้เเล้ว ” ชายวัยกลางคนตกอยู่ในห้วงความคิด เเววตาเบื่อหน่าย โบกมือส่งๆ พลทหารผู้นั้นไม่กล้ารอช้าพลันออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
ฉางกวงหลังจากที่โดนดูดมาได้ซักพัก ปลายทางเริ่มเห็นทิวทัศน์อันคุ้นเคย คล้ายกับก่อนที่ฉางกวงจะโดนดูดเข้าไป
“เป็นไปตามที่ข้าคิดเอาไว้ หยกอันนี้สามารถปรับสถานที่คร่าวๆได้” ฉางกวงพึมพำอย่างเเผ่วเบา เตรียมตัวออกไปยังที่ๆตนเองจากมา
พอมาถึงยังปลายทาง พลังงานไร้รูปร่างฉับพลันก็ผลักฉางกวงออกมาอย่างรุนแรง เเต่โชคดีที่เขายังมีปราณที่ห่อหุ้มตัวเองไว้ ผลกระทบที่ได้รับเลยไม่มากนัก
“เอาหล่ะ ในที่สุดข้าก็กลับมาได้เเล้ว” ฉางกวงกล่าวด้วยสีหน้ายกยิ้ม พลันพุ่งตัวกลับไปยังทิศทางของสำนักทวนธาราอย่างรวดเร็ว
ด้วยพลังปราณของเขาในตอนนี้นั้นที่เทียบเท่ากับขั้น 4 เเห่งขอบเขตขยายปราณเป็นอย่างยิ่ง เวลาที่ใช้เดินทางจึงเร็วขึ้นอย่างมาก เพียงไม่ถึงวันเขาก็มาถึงใกล้ๆ กับเมืองมัจฉาวารีเเล้ว
