“เปรี้ยง” มือโลหิตยังไม่ทันถูกเป้าหมายพลันสลายไปอย่างรวดเร็ว
“เจ้าบังอาจยิ่งนักที่มาเเตะต้องลูกศิษย์ของข้า” น้ำเสียงเย็นชา มาพร้อมกับปราณขั้น 5 เเห่งขยายปราณกดทับลงมายังชายท้วม
“ผู้อาวุโส โปรดไว้…” ยังไม่ทันได้พูดจบชายร่วมท้วมนั้นร่างกายมีรอยเเตกร้าว สลายไปอย่างรวดเร็วทิ้งไว้เพียงเศษเสี้ยวปราณสีฟ้า
“ท…ท่านอาจารย์ ช่วยฉางกวงด้วย” เจียงหวงเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก พลันหมดสติไป
เเขกอาวุโสก็ทำเช่นเดิม นำสัตว์อักขระออกมา หาที่ให้เจียงหวงพักผ่อน เเล้วจึงส่งเจียงหวงกลับสำนัก
“เจ้าหนุ่มฉางกวงอยู่ไหนกัน” เเขกอาวุโสเเผ่พลังปราณค้นหา เเต่ก็ไม่พบอันใดเลย พลันขมวดคิ้ว
หลังจากที่ค้นหาไปชักพักก็ได้เจอกับผู้ฝึกตนครึ่งก้าวสู่ขยายปราณกำลังพุ่งตัวผ่านมายังทางนี้ จึงเก็บปราณของตน เเละสอบถามอีกฝ่าย ถ้าฉางกวงมาเห็นชายวัยกลางคนผู้นี้ต้องจำได้อย่างเเน่นอน
“เจ้าอย่าหาเรื่องเลยดีกว่า เเม้เเต่ศิษย์สำนักทวนธาราข้าก็ยังจัดการมาเเล้ว” ชายวัยกลางคนพูดออกมาด้วยสีท่าภูมิใจอย่างปิดไม่มิด
“ตอบมา ว่าเด็กที่เจ้าสู้เมื่อครู่นี้ไปอยู่ที่ไหน” เเขกอาวุโสปลดปล่อยปราณขั้น 5 ออกมากดทับยังร่างวัยกลางคนอย่างรวดเร็ว
