เฉินเฟยพงกหัวเป็นการยอมรับ “เเล้วพี่เจียงว่าเช่นไร”ซ่งหยวนหันไปมองเจียงหวง
“อักขระ” เจียงหวงน้ำเสียงเรียบเฉยคล้ายไม่เเยเเส
ซ่งหยวนตะลึงชั่วครู่เเต่ก็ส่งยิ้มให้เจียงหวงพลันกล่าวว่า
“นี่ก็ใกล้ได้เวลารวมตัวเเล้ว พวกท่านก็มากับพวกข้าเถอะ”ซ่งหยวนกับเฉินเฟยที่กำลังเดินจากไปหันมายังฉางกวงกับเจียงหวง
ฉางกวงกับเจียงหวงพยักหน้ารับพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย พลางเดินร่วมวงกับซ่งหยวนเเละเฉินเฟยไปยังหน้าทิวเขาธารา
ณ ตอนที่พวกเขาเดินไปถึง ก็พบกับกลุ่มที่มาด้วยกันเมื่อวานนี้ เเละบางกลุ่มที่ไม่คุ้นหน้า กำลังคุยกันเซ็งเเซ่ คล้ายรอคอยบางอย่างอยู่ ฉางกวงเหลือบไปเห็นคุณหนูจินกำลังกำลังคุยกับกลุ่มศิษย์หญิง 2 3 คน
ทันทีที่เห็นกลุ่มฉางกวงเดินมา คุณหนูจินหันขวับกลับมามองที่ฉางกวง เเววตาประเมินอีกฝ่าย สีหน้าเป็นปกติ
“ข้าไม่ได้ตั้งใจทำอย่างนั้นนะ เจ้าพิธีกรผู้นั้นก็เหลือเกินจริงๆ” ฉางกวงหันไปสบตากับคุณหนูจิน ยิ้มเเห้งๆให้อีกฝ่าย
สายตาจนใจไร้คำพูดจะกล่าว คุณหนูจินสบตากับฉางกวงในใจคิดว่า “ฉาวกวงผู้นี้ดูไม่สนใจข้าเลย เขาอาจไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นๆ”
จึงหันไปคุยกับศิษย์หญิงข้างๆต่อ ในใจรู้สึกดีต่อฉางกวงเพิ่มขึ้นไม่น้อย
