พอได้ยินดังนั้น ซ่งหยวนกับบุรุษผ้าคลุม เจียงหวง ได้เดินออกจากห้องพักมาบนเวทีพร้อมๆ กัน ต่างฝ่ายต่างสบตากัน
โดยซ่งหยวนมีรอยยิ้มอบอุ่น เเม้ว่าจะมองใบหน้าได้ไม่ชัดเเต่เห็นได้ว่าสีหน้าเจียงหวงเรียบเฉย คล้ายไม่เเยเเสอยู่หลายส่วน
ผู้ชมพลันส่งเสียงดัง คิดว่าใครน่าจะมีสิทธิ์คว้าชัยไปมากกว่ากัน
“ข้าว่านะ ซื่อจื่อไม่เเพ้หรอก เขาเป็นถึงซื่อจื่อตระกูลเซียนเลยนะ”
“เจ้าจะไปรู้อะไร เจียงหวงผู้นี้ฝีมือก็ใช่ย่อยนะ ผลอาจพลิกก็ได้”
ผู้ประกาศไม่สนใจเสียงผู้ชม พลันประกาศว่า “เริ่มได้!”
“ขออภัยด้วย พี่เจียงที่ล่วงเกินเเล้ว”
ซ่งหยวนรู้สึกถึงอันตรายจึงร่ายใช้ ‘อักขระฟาดฟัน’ อย่างรวดเร็ว
“พรึ่บ” หนังสือพลันเปิดออก เห็นได้ว่าตัวหนังสือสีทองได้โผล่ออกมาจากหน้าหนังสือ พุ่งอย่างรวดเร็วไปยังเจียงหวง เจียงหวงเห็นดังนั้นจึงรวบรวมสมาธิ โบกมือขึ้น ทันใดนั้นมีลมสายเล็กสายหนึ่งยกพื้นเวทีที่กลายเป็นดินตั้งเเต่ตอนไหนไม่รู้ มาขวางทางระหว่างตัวอักษรสีทองกับเจียงหวง ตัวอักษรสีทองพุ่งมาคล้ายดาวหางสีทอง ชนเข้ากันกับลมที่มีดินผสมอยู่เสียงดังครืนครั่น ฝุ่นตลบพริ้วกระจาย
