“เจ้าเด็กนี่ คงเป็นพวกบ้านป่าเมืองเถื่อนสินะ อย่าหวังให้ข้าดีต่อเจ้ามากนักเลย ถ้าเจ้าไม่ใช่คุณชาย”
“ว่าเเต่ ข้าลืมไปเลย เจ้ามีนามว่าอันใดนะ…” ฉางกวงพูดด้วยท่าทีนึกขึ้นมาได้
“เจ้าเด็กนี่ ไม่รู้จักมารยาทเสียเลย เจอกันต้องถามเเซ่ถามนามกันก่อนสิ อย่างงี้ต้องเป็นพวกยาจกเเน่ๆ จะมีเหรียญจ่ายข้าหรือไม่ก็ยังไม่รู้” ชายวัยกลางปลายๆ คิดก็ส่วนคิดเเต่ก็ตอบไปว่า
“ข้าน้อยมีนามว่า จีหมิง” จีหมิงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ไอ้เจ้านายหน้านี่ เปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยนะ”ฉางกวงคิดในใจเเต่ก็พูดไปว่า
“งั้นจีหมิง เรือนหลังไหนที่เจ้าพูดถึง” ทั้งสองเดินมาเรื่อยๆ จนเห็นมีเรือนบริเวณนี้อยู่ 2 3 เรือน
สภาพดูไม่เก่าไม่ใหม่นัก พอเดินมาถึงจีหมิงนำมายังเรือนที่อยู่ตรงกลาง เรือนนี้มีลักษณะประกอบด้วยไม้ มีที่อยู่หน้าเรือน 1จั้ง มี 1ห้องนอน 1ห้องครัวที่มีโต๊ะกินข้าวอยู่ติดกัน เเละ1ห้องน้ำ
“ที่นี่เเหละ ข้าน้อยขออภัยด้วยถ้าล่วงเกิน ขอดูเหรียญทองที่ท่านจะจ่ายได้หรือไม่” จีหมิงน้ำเสียงเรียบเฉย ดุดันเล็กน้อย ตาจ้องเขม็งมายัง ฉางกวง
