อบจะเอาชีวิตนางไปแล้วอีกครั้ง
หัวใจของหลินเมิ้งหยารู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังอยู่บนโลกอีกใบหนึ่ง
“ป๋ายซ่าวรอพวกเราอยู่ที่ตำบลซื่อฟางแล้ว เจ้าวางใจเถิด นางไม่เป็นไร”
หลงเทียนอวี้ยืนอยู่ด้านหลังนาง มือหนาเกาะกุมเอวบางของหญิงสาวเอาไว้
เสียงอ่อนโยนแผ่วเบาเล็ดรอดผ่านใบหูของนาง
ตลอดหลายวันที่ผ่านมานางนอนหลับได้ไม่ดีนัก แม้สีหน้าจะซีดลงไปบ้าง แต่จิตใจยังคงเบิกบาน ซ้ำยังมักจะพูดคุยและหัวเราะกับเขา
ทว่าเวลาส่วนใหญ่นางมักจะขลุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขาพร้อมทั้งถกปัญหาเรื่องโรคระบาดในคราวนี้
มองใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ที่ซูบตอบลงกว่าเดิม หลงเทียนอวี้รู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย
“เพคะ หม่อมฉันคิดถึงนางเหมือนกัน ได้ยินมาว่าเซียวยี่ซินไปยังเมืองหลวงแล้ว ? หวังว่าเขาจะปลอดภัยดี หากได้รับการช่วยเหลือจากเขา หม่อมฉันเชื่อว่าเขาจะช่วยพวกเราได้มาก”
ทั้งที่ขยับเท้าเดินออกมาเพียงไม่กี่ก้าว ทว่าสายลมกระโชกที่ด้านล่างกลับเกือบพัดร่างบางของนางปลิว
หยักยิ้มขมขื่นพลางส่ายหน้า นับตั้งแต่วันที่นางได้ข้ามภพมาอยู่ที่นี่ นางมักรู้สึกว่าร่างกายของตนเองช่างอ่อนแอเหลือเกิน
อย่าว่าแต่ยาพิษกลายพันธุ์ในร่างของนางเลย บางครั้งนางอดคิดถึง
