มองมาที่นางพร้อมทั้งรอยยิ้ม
“ตื่นแล้วหรือ ?”
น้ำเสียงอ่อนโยนระคนเอ็นดูอยู่หลายส่วนถูกส่งออกมา
หลินเมิ้งหยาลูบเส้นผมที่ยาวขึ้นกว่าก่อนแล้วพยักหน้าลง
ยกมือขึ้นแหวกผ้าม่านออก ก่อนจะได้เห็นแสงประกายของดวงดาวบนท้องฟ้า
สายลมเย็นยามค่ำคืนพัดกระทบกาย ความหนาวทำให้นางมิกล้าวางผ้าห่มลง
หดคอลงแล้วซุกตัวอยู่ภายในนั้นด้วยท่าทางน่ารัก
“เจ้านอนหลับราวหนึ่งวันแล้ว หงอวี้และอาซิ่วเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับเจ้า”
เมื่อเห็นท่าทางฉงนสงสัยของนาง หลงเทียนอวี้จึงกล่าวอธิบาย
หา? นี่นางนอนหลับเป็นตายจนต้องรบกวนให้หงอวี้และอาซิ่วอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เชียวหรือ
ครู่ต่อมา หลินเมิ้งหยาอยากมุดแผ่นดินหนีเสียเหลือเกิน
นี่นางนอนหลับเป็นหมูนอนตายอย่างนั้นเลยหรือ !
“พวกเรา…กำลังไปที่ใดหรือเพคะ ?”
ไม่อยากสนทนาเรื่องนี้ให้ยืดยาวต่อไป คาดว่าวันนี้นางคงปล่อยไก่ไปหลายตัวแล้ว
หลินเมิ้งหยาเปลี่ยนหัวข้อสนทนาด้วยใบหน้าที่เริ่มแดงระเรื่อ
เพียงแค่ไม่ว่านางจะพูดจาอ้อมค้อมหรือตรงไปตรงมา หลงเทียนอวี้ก็ไม่เคยคิดมาก
วางหนังสือม้วนไม้ในมือของตนเองลง ก่อนจะขยับเข้าไปนั่งข้างกายหลินเมิ้งหยา
“พวกเรา…กำลังจะกลับไปแล้ว”
หลินเมิ้งห
