ถอนหายใจ ก่อนจะรินชาให้เขา
“ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังเจ็บปวด ข้าก็มิต่างไปจากเจ้า แต่พวกเราไร้หลักฐาน ฉะนั้นจึงต้องอดทน”
คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำลายความลับในหัวใจของเขา จั่วชิวอวี้หยักยิ้มขมขื่น
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใดข้าจึงหลบซ่อนตัวอยู่ที่ต้าจิ้นแทนที่จะกลับมาที่นี่?”
จั่วชิวอวี้ไม่เคยเล่าเรื่องนี้มาก่อน
อวี้เปี่ยวเกอมักแสดงท่าทางไร้กังวลอยู่เสมอ ทั้งที่เขากุมความลับเอาไว้มากมาย
มิเช่นนั้นจั่วชิวเฉินคงไม่ร่วมมือกับนางเพื่อวางแผนให้เขาเข้าร่วมการแข่งขัน
คาดว่าเรื่องนี้จะต้องมีความซับซ้อนมากทีเดียว
หลินเมิ้งหยารินชาให้ตัวเอง นางหันไปมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน
นางยินดีที่จะเป็นผู้รับฟัง คาดว่าหัวใจของเขาคงรู้สึกหนักอึ้งจนเกินจะแบกรับไหวแล้ว
เมื่อมีโอกาสเขาก็อยากจะปลดปล่อยออกไปเสียที
จั่วชิวอวี้จิบชา ก่อนจะเอ่ย
“ข้ามีร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เด็ก ได้ยินมาว่าท่านแม่ถูกลอบทำร้ายตอนที่กำลังตั้งท้องข้า ต่อมาจ่างกงจู่และท่านอาจารย์ช่วยชีวิตข้าเอาไว้ ดังนั้นข้าจึงรู้สึกขอบคุณพวกเขาทั้งสองมาก”
ที่แท้ท่านแม่ก็เป็นคนช่วยชีวิตเขา เพราะเหตุนี้พวกเขาสองพี่น้องจึงทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องนาง
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้เพราะมาร
