ยเฉาเท่านั้น
ทุกคนย่อมรู้ดีว่าเหตุที่หอป๋ายเฉายังสามารถยืนหยัดอย่างทุกวันนี้ได้ก็เพราะตำราชิงเจิงผู่
ทว่าวันนี้ตำราชิงเจิงผู่หายไปแล้ว ผู้อาวุโสสูงสุดเพียงคนเดียวก็หายตัวไปเช่นเดียวกัน หากไม่มีตำราชิงเจิงผู่ เช่นนั้นก็มิอาจดึงดูดผู้มีความสามารถให้เข้ามาเป็นศิษย์ได้อีกต่อไป
หลินเมิ้งหยาเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดมารดาของนางจึงต้องการซ่อนตำราเอาไว้
แม้ของสิ่งนี้จะเป็นของล้ำค่า แต่ขณะเดียวกันก็มิต่างอันใดจากรังแตน
“แต่ตอนนี้ตำราชิงเจิงผู่ถูกทำลายไปแล้ว แม้แต่ตราประทับป๋ายเฉาเองก็หายไปด้วย”
จั่วชิวอวี้หันไปมองหลินเมิ้งหยาก่อนจะเอ่ย
ฉางเทียนหัวเลื่อนสายตามามองหลินเมิ้งหยา สายตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นระคนแน่วแน่ น้ำเสียงแผ่วเบาแต่มากเพียงพอให้คนทั้งสามได้ยิน
“จวิ้นจู่ ตอนนั้นทุกคนล้วนเอ่ยว่าผู้อาวุโสสูงสุดมอบตำราชิงเจิงผู่ให้จางกงจู่ ข้ามิได้อยากขึ้นครองตำแหน่งผู้อาวุโสสูงสุด แต่ข้าอยู่ที่นี่มานานหลายปีแล้ว ดังนั้นจึงหวังว่าจะไ ได้เห็นตำราชิงเจิงผู่กับตาตัวเองสักครั้ง”
ฉางเทียนหัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ก็แสดงให้เห็นถึงความจริงใจ
หลินเมิ้งหยาไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง หากนางต้องทำลายตำราเล่มนี้ด้วยมือของต
