ัญญาณผ่านทางสายตา ก่อนจะเงียบลง
แม้ยาของฉางเทียนหัวจะสร้างความทรมานให้หลินเมิ้งหยาเป็นอย่างยิ่ง แต่ชายชราคนนี้นับว่าเป็นคนจงรักภักดียิ่งนัก!
“คือ…คือ….”
หนานรุ่ยไม่เอ่ยอันใด เฉียนอวี้หมิงใกล้จะเสียสติเต็มทีแล้ว ตวนมู่หยางเองก็รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
หลังจากลังเลอยู่นาน สุดท้ายหนานรุ่ยจึงพยักหน้าลงตวนมู่หยางจึงเอ่ย
“ก็ได้ กล่องปริศนาย่อมเป็นของผู้ที่มีโชคชะตา ตอนนี้พวกเราขอนำมันมาเก็บไว้ชั่วคราว หลังจากการแข่งขันจบลง พวกเราจะคืนให้กับเซิ่นจวิ้นอ๋องทันที”
หลินเมิ้งหยากระตุกยิ้มเย็น อย่าคิดว่านางรู้ไม่ทันความคิดของตวนมู่หยาง
กล่องปริศนาเป็นของผู้มีโชคชะตา แต่มันมิได้ระบุว่าผู้มีโชคชะตาคนนั้นคือใคร
ทว่าดูเหมือนพวกเขาจะไม่รู้ว่ากล่องปริศนายังมีความพิเศษอีกอย่าง
กระซิบข้างหูจั่วชิวอวี้ ทั้งสองเข้าไปในอุโมงค์น้ำแข็ง ไม่นานก็หยิบกล่องเปล่าออกมา
ท่ามกลางสายตาทุกคู่ จั่วชิวอวี้วางกุญแจกลับลงไปในกล่อง
“แกรก” กล่องปริศนาถูกปิดลงท่ามกลางสายตาของทุกคน รอยแยกประกบกันสนิทจนเหมือนไม่เคยเปิดออกมาก่อน
“ยังไม่รีบไปเอามาอีก! หากคราวหน้าเผลอนำไปปะปนกับของอย่างอื่นอีก ข้าไม่เอาเจ้าไว้แน่”
ตวนมู่หยางรีบ
