“จวิ้นจู่ จวิ้นจู่! มีคนแอบเข้าไปในอุโมงค์น้ำแข็งพ่ะย่ะค่ะ”
เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง อวี้อันก็รีบเข้ามารายงานที่ห้องของหลินเมิ้งหยา
ขณะเดียวกัน หลินเมิ้งหยาแสร้งลืมตาตื่นขึ้น
ดวงตาสุกสกาววาววับ ไม่เหมือนคนเพิ่งตื่นนอนเลยแม้แต่น้อย
“ไป พวกเราไปดูกัน”
ทั้งสี่คนเดินไปถึงหน้าประตูอุโมงค์น้ำแข็ง ทว่าเวลานี้ใบหน้าของหลินเมิ้งหยากำลังฉีกยิ้มกว้าง
อวี้อันเปิดประตูออก ทันทีที่เข้าไปก็ได้เห็นร่างของใครบางคนบนพื้น
หลินเมิ้งหยาจับชีพจร ตายไปแล้ว
พลิกตัวเขากลับมา ศพตรงหน้าคือคนที่ถูกส่งมาจับตาดูพวกเขาตู้จ่ง
คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าชายคนนี้ไม่ประสงค์ดีต่อพวกนาง แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะมาตายที่นี่
ทว่าเขาคงต้องตำหนิตัวเองแล้ว
ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลง คาดว่าก่อนตายคงได้รับความทรมานไม่น้อย ใบหน้าบิดเบี้ยว ไม่ต้องชันสูตรหลินเมิ้งหยาก็รู้ได้ว่าเขาหมดลมหายใจไปแล้วอย่างแน่นอน
ทั้งสามคนไม่ต้องออกแรงก็หากล่องปริศนาเจอ ทว่าบัดนี้กล่องปริศนาถูกเปิดออกแล้ว ภายในคือกุญแจดอกหนึ่ง
หลินเมิ้งหยาคิดจะเอื้อมมือเข้าไปหยิบ ทว่าหลงเทียนอวี้กลับร้องห้ามเพราะกลัวนางเป็นอันตราย
หลินเมิ้งหยาส่ายหน้า ก่อนจะหยิบกุญแจออกมา
นางรู้สึกได้
