้องดังลั่นเสียแล้ว
ทว่ามีเพียงเสียงร้องไห้ แต่ไร้ซึ่งความจริงใจ คาดว่าตู้จ่งคงเป็นตัวตายตัวแทนเท่านั้น
คิดไม่ถึงเลยว่าทันทีที่เฉียนอวี้หมิงเดินเข้ามาใกล้อุโมงค์น้ำแข็ง หลินเมิ้งหยาจะห้ามเขาเอาไว้
เฉียนอวี้หมิงรีบถลึงตา ราวกับต้องการกินนางอย่างไรอย่างนั้น
“จวิ้นจู่ พระองค์คิดจะทำอะไร?”
ตู้จ่งตายไปแล้ว แต่ก่อนที่พวกเขาจะกลับไปยังเรือน อวี้อันลงกลอนประตูอุโมงค์น้ำแข็งอย่างแน่นหนา
ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังใช้เพียงกุญแจที่อวี้อันนำมา ดังนั้นตอนนี้บนร่างของตู้จ่งจะต้องยังมีหลักฐานอย่างแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้นเหตุที่ชายคนนั้นตีอวี้อันจนสลบ แต่ไม่กล้าเข้าใกล้ตัวตู้จ่งก็เพราะมีจั่วชิวอวี้และหลงเทียนอวี้อยู่ข้างศพ
ดังนั้นเฉียนอวี้ที่คิดจะเข้าไปข้างในอุโมงค์ทันทีที่มาถึงจึงทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกข้องใจไม่น้อย
ขยับตัวขวางหน้าเฉียนอวี้หมิงพร้อมทั้งเอื้อนเอ่ย
“ผู้อาวุโสเฉียน ข้าเสียใจด้วยที่ท่านต้องเสียลูกศิษย์ไป เพื่อไม่ให้มีใครเข้ามาทำลายหลักฐาน เช่นนั้นพวกเราทั้งสองฝ่ายส่งคนของตัวเองเข้าไปยกศพออกมาดีหรือไม่?”
คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้เฉียนอวี้หมิงอึ้งงัน
หรือนางจะมองออก?
แต่เมื่อลองไตร่ตรองดูอีกหน เขาคิดว่านางไม่มี
