“ไม่มีอะไรเพคะ หม่อมฉันกับอวี้เปี่ยวเกอคุยกันเรื่องในอนาคตแต่เพียงเท่านั้น คนที่นี่ค่อนข้างฉลาด แต่ถึงกระนั้นบริเวณรอบๆ ก็ไม่มีคนจับตามอง”
หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มขณะเอ่ย มือยกถ้วยชาที่นางทิ้งไว้จนอุ่นแล้วให้หลงเทียนอวี้
นับตั้งแต่วันที่ช่วยหลงเทียนอวี้กลับมาได้ ทั้งสองดูแลเอาใจใส่กันดั่งคู่รักทั่วไป
ทุกครั้งที่จั่วชิวอวี้ได้เห็น ดวงตาของเขามักร้อนผ่าว
แน่นอนว่าหลินเมิ้งหยามิได้รู้สึกพิเศษกับการทารุณกรรมคนโสดเช่นนี้
หลังจากส่งเสียงต่อต้านแต่ไม่เป็นผลอยู่หลายครั้ง สุดท้ายคนโสดอย่างจั่วชิวอวี้จึงต้องจำใจยอมรับความจริง
ผงกศีรษะลง หลังจากผ่านความพยายามของหลินเมิ้งหยาและจั่วชิวอวี้ ในที่สุดอาการของหลงเทียนอวี้ก็สามารถควบคุมได้ในที่สุด
ทว่ามิใช่เรื่องง่ายที่จะกำจัดยาเซินเซียนซ่านออกไป หากมิได้รับการรักษาด้วยวิชาควบคุมเข็มของหลินเมิ้งหยาแล้วล่ะก็ เกรงว่าภายภาคหน้าอาจกลายเป็นปัญหาใหญ่
ฉะนั้นหลงเทียนอวี้ต้องระมัดระวังตัวอยู่เสมอขณะอาศัยอยู่ในหอป๋ายเฉา
แม้ต้องอาศัยชื่อองค์ชายสำมะเลเทเมาเพื่ออำพรางอาการเจ็บป่วย แต่ถึงกระนั้นก็มิวายถูกคนค่อนแคะ
หลงเทียนอวี้รู้ดีที่สุดว่าคนของหอป๋ายเฉามิได้ใสสะอาดเหมือนก
