อมรับความพ่ายแพ้ หลินเมิ้งหยาโบกมือ เสี่ยวซีรีบนำยากลับไปใส่ในถาด
“ใต้เท้าจู ในเมื่อท่านก็รู้ผลดี เช่นนั้นจะดึงดันตั้งแต่แรกทำไมเล่า? เข้ามา เอาตัวคุณหนูไป อย่าทำให้นางได้รับบาดเจ็บ”
จูเซียงเอ๋อร์ที่หวาดกลัวสุดขีดไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นกำลังพานางไปที่ใด
ออกแรงดิ้นพร้อมทั้งส่งเสียงร้องตะโกน แต่ถึงกระนั้นก็ถูกคนนำตัวออกไปจากโรงเก็บฟืน
มองใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาของบุตรสาว ตอนนี้ชีวิตของพวกเขาตกอยู่ในกำมือของอีกฝ่ายแล้ว จูฉีหยุนในเวลานี้ดูแก่ขึ้นกว่าเดิมหลายสิบปี
“เซียงเอ๋อร์ บุตรสาวของข้า…จวิ้นจู่ แต่ไหนแต่ไรมาข้าจูฉีหยุนมิเคยก้มหัวให้ผู้ใดมาก่อน แต่ข้าหวังเหลือเกินว่าท่านจะละเว้นบุตรสาวของข้า”
จูฉีหยุนยอมนำชีวิตของบุตรชายตนเองมาแลก แต่ไม่อาจทำใจเสียบุตรสาวไปได้
หลินเมิ้งหยารู้สึกได้ว่าเรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำ
“ข้าจะทำเช่นนั้นอย่างแน่นอน แต่ข้ามีสิ่งหนึ่งที่ยังไม่เข้าใจ ทั้งที่ใต้เท้าจูไม่อาจทำใจเสียบุตรสาวของตนไปได้ เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงยอมสละชีวิตบุตรชายเพื่อใส่ร้ายข้าเล่า?”
เพียงได้ยินคำพูดนี้ จูฉีหยุนผงะไปในทันที
สายตาจับจ้องใบหน้าของหลินเมิ้งหยานิ่ง ราวกับไม่เข้าใจคำพูดของนาง
หรือว่า……
“บ
