เมื่อเปิดหีบออกขวดยาสีดำและสีแดงก็ปรากฏต่อสายตา
“ขวดสีดำคือยาหลิงจือที่มีสรรพคุณช่วยฟื้นบำรุงกระดูก ฤทธิ์ของยาค่อนข้างอ่อนและใช้เวลาในการรักษานานพอควร อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาราวครึ่งปีจึงจะดีขึ้น ส่วนสีแดงคือยาฮั่วห หลิงชิงอวี้ แม้จะช่วยฟื้นฟูร่างกายของเจ้าได้อย่างรวดเร็ว แต่หากคนธรรมดาใช้จะรู้สึกมิต่างอันใดจากการถูกไฟเผา นี่เป็นยาที่ผู้อาวุโสฉางปรุงออกมา เขาเอ่ยว่าหากเจ้ากล้าใช้ เช ช่นนั้นเขาก็ขอมอบให้แก่เจ้า”
จั่วชิวอวี้เอ่ยอย่างลังเล อันที่จริงเขาคิดอยากปฏิเสธแทนหลินเมิ้งหยา
แต่เพราะเกิดเรื่องขึ้นระหว่างงานเลี้ยง ดังนั้นจึงพลาดโอกาสนั้นไป
ทว่าดูจากสถานการณ์ตอนนี้ เป็นไปได้มากว่าหลินเมิ้งหยาจะเลือกรักษาด้วยยาตัวใหม่นี้
พูดตามความจริง เขาไม่อยากให้หลินเมิ้งหยาต้องรู้สึกเจ็บปวดทรมานเลยแม้แต่น้อย
“ไม่เป็นไร ใช้ยาขวดแดงนั่นก็แล้วกัน หากข้าต้องทนเห็นเขาเจ็บปวดทรมานทุกวัน เช่นนั้นข้ายินดีที่จะเจ็บปวดไปด้วยกันกับเขา”
หลินเมิ้งหยาใช้ผ้าเช็ดทำความสะอาดใบหน้าให้หลงเทียนอวี้
สมองคิดเพียงแต่เรื่องของเขาโดยมิสนใจตัวเองเลยแม้แต่น้อย
นับตั้งแต่อดีตจวบจนกระทั่งปัจจุบันมักพบเห็นการลอบวางยาพิษได้อยู่บ
