าอดสู นอกจากฤทธิ์ของยาจะเสื่อมลงแล้ว ตัวยายังมิอาจนำกลับไปเก็บได้เหมือนเดิมด้วย
“หากดูจากนิสัยของเฉียนอวี้หมิงแล้วล่ะก็ คาดว่ายาเหล่านี้คงไม่ถูกนำกลับมาใช้อีกแล้ว เขาเป็นคนรักษาหน้าของตนเอง หากเป็นเขา เขาต้องทำลายมันทิ้งอย่างแน่นอน”
สีหน้าจั่วชิวอวี้ไม่น่ามอง อย่าว่าแต่เงินมากมายที่นำมาใช้จ่ายในการสร้างสถานที่แข่งขันแห่งนี้เลย แม้แต่ยาเหล่านั้นที่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บของคนป่วยได้ เขากลับนำมันมาเป ป็นเพียงเครื่องมือ คาดว่ายาเหล่านี้คงเป็นยาของหอป๋ายเฉาที่เขาเก็บเอาไว้
“นี่เป็นยันต์สั่งตายของเขา ไม่ช้าก็เร็วมันจะกลายเป็นหลักฐานเอาผิดเขา”
ยิ่งมองจากมุมนี้หลินเมิ้งหยายิ่งเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดเฉินเปี่ยวเกอจึงต้องการกำจัดพวกโลภมากเหล่านี้
แต่ถึงกระนั้นก็คงมิอาจกำจัดพวกเขาออกไปทั้งหมดได้ในคราวเดียว
ตอนนี้ทำได้เพียงอดทนเท่านั้น
หลินเมิ้งหยาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อรับกลิ่นยาสมุนไพรที่ลอยฟุ้งกลางอากาศ
กลิ่นฉุนเหล่านั้นถูกวิเคราะห์โดยระบบเซินหนงอย่างรวดเร็ว ไม่นานรายชื่อยาทั้งหมดก็ปรากฏอยู่ในสมองของนาง
“ประหลาดยิ่งนัก”
อดไม่
