จั่วชิวอวี้ประคองร่างหลิงเย่ให้พิงกับรถม้า
ไม่ง่ายเลยที่ลมหายใจจะกลับมาเป็นปกติได้อีกหน ในที่สุดความทรงจำที่แท้จริงของหลิงเย่ก็ปรากฏจนครบถ้วน
“ทันทีที่พวกเราออกจากจวนไท่จื่อก็มีคนนำจดหมายฉบับหนึ่งมามอบให้ท่านอ๋อง หลังจากท่านอ๋องอ่านจบก็พาข้าไปยังจวนของคนที่ชื่อว่าจูฉีหยุน แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ท่านอ๋อง กับพวกเขาทะเลาะกันอย่างหนัก จากนั้นอยู่ๆ ก็มีคนปรากฏที่ด้านหน้าของข้า เขาใช้กระจกบานหนึ่งส่องข้า จากนั้นข้าก็หมดสติ”
คำบอกเล่าของหลิงเย่ทำให้ทุกคนมีสีหน้าไม่น่ามอง
สำหรับหลินเมิ้งหยา จูฉีหยุนเป็นชื่อที่นางไม่รู้จัก
หันไปมองจั่วชิวอวี้และหลิวซวน หลังจากพวกเขาทั้งสองสบตากันแล้ว จั่วชิวอวี้จึงเอ่ย
“จูฉีหยุนคือบิดาของคุณชายจูที่ถูกพวกเราสั่งสอนด้านหน้าประตูเมือง เขามีตำแหน่งต้าซือหม่า1ของกรมขุนนาง”
ที่แท้ก็เป็นบิดาของคุณชายจู เท่านี้ก็มีเบาะแสเพิ่มเติมแล้ว
คุณชายจูโดนสั่งสอนอย่างน่าเวทนา ดังนั้นจูฉีหยุนจึงคิดแก้แค้นแทนบุตรชายและทำตามแผนการของตนในคราวเดียวกัน
แต่เหตุใดพวกเขาจึงต้องสร้างเรื่องทั้งหมดนี้ด้วยเล่า?
“ทูลจวิ้
