หลินเมิ้งหยาก้มตัวลงเก็บหมากบนพื้นทีละเม็ด
หลงเทียนอวี้จ้องนางเขม็ง เขาเข้าใจความคิดของนางดี
“เจ้าจงใจยั่วยุเขาใช่หรือไม่?”
หลงเทียนอวี้รับหมากในมือของนางไป สายตาเจือความสงสัยอยู่หลายส่วน
“เพคะ หม่อมฉันอยากรู้ว่าเหตุใดเขาจึงตั้งตนเป็นปฏิปักษ์ต่อพระองค์”
แม้หลินเมิ้งหยาจะรู้สึกหงุดหงิดที่หลงเทียนอวี้ต้องถูกตะคอก แต่นางกลับพบว่าอันที่จริงหลิวซวนไม่ได้ตั้งตนเป็นศัตรูกับหลงเทียนอวี้เพียงคนเดียว
ราวกับเขามองเชื้อพระวงศ์ทุกพระองค์ของต้าจิ้นเป็นศัตรูของเขา
เหตุที่วันนี้นางพยายามบีบคั้นหลิวซวนจนถึงขั้นนี้ นั่นก็เพราะนางคิดว่าเขาจะเผยความลับออกมา
แต่ผลปรากฏว่าหลิวซวนเอ่ยเพียงคำสองคำเท่านั้น
แต่ถึงกระนั้นหลินเมิ้งหยาก็พอจะคาดเดาบางอย่างจากคำพูดของเขาได้
เก็บหมากจนหมด ต่อมความอยากรู้อยากเห็นของนางเริ่มทำงาน
ดวงตากลมโตคู่สวยเปล่งประกาย แม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร แต่เขามั่นใจว่านางกำลังจ้องตนเอง
แม้แต่หลงเทียนอวี้ยังอดที่จะรู้สึกขนลุกไม่ได้
นางกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?
“ท่านอ๋องอวี้ มิทราบว่ามีองค์หญิงอายุราวสิบแปดถึงยี่สิบห้าปีแห่งต้าจิ้นเคยออกเดินทางเที่ยวเล่นโดยมิสนใจกฎระเบียบ
