นกลุ่มคนเหล่านั้นเดินขึ้นมาข้างหน้าพร้อมทั้งร้องตะโกนเสียงดัง
สายตาทุกคู่ล้วนจับจ้องเรือนร่างของหงอวี้
แม้นางจะมีรูปร่างอ่อนแอบอบบาง แต่เห็นได้ชัดว่านางผ่านโลกมาอย่างโชกโชน
พยายามควบคุมสติ แขนทั้งสองข้ากอดห่อผ้าของตนเองเอาไว้แน่น ใบหน้ายังคงสงบนิ่งมิหวั่นไหว
“พวกพี่ชายลำบากแล้ว แต่ข้าเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านคนหนึ่งเท่านั้น มิรู้ว่าข้าเผลอทำสิ่งใดให้พวกท่านขุ่นเคืองกระนั้นหรือ ข้ามีเงินติดตัวอยู่เพียงเล็กน้อย หากพวกท่านมิร รังเกียจโปรดนำมันไปซื้อสุราดื่มให้สุขสราญใจเถิด”
หงอวี้หยิบเงินสิบตำลึงออกมาจากห่อผ้าแล้วโยนให้ชายเหล่านั้น ทว่าพวกเขากลับไม่รับมันเอาไว้ ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่คิดจะปล่อยหงอวี้ไป
“โหยว ฝีปากไม่เลว ตอนแรกข้าคิดว่าจะต้องเจองานหิน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้เจองานหมู ๆ เช่นนี้ เอาล่ะแม่นางน้อย หากเจ้ายังมีสิ่งใดจะมอบให้พวกข้าอีกจงรีบนำมันออกมาแล้ว วมาปรนนิบัติรับใช้พวกพี่ชายเสียดี ๆ บางทีหากพวกพี่ชายพึงพอใจก็อาจจะยอมไว้ชีวิตเจ้าก็ได้”
เสียงเย้าแหย่ดังขึ้น ผู้ชายที่อยู่รอบ ๆ ส่งเสียงหัวเราะขบขัน
หงอวี้กัดริมฝีปากแน่น ครั้นนางยังเป็นนางโลม แต่ก็มิเคยถูกรังแกเช่นนี้มาก่อน
มือเล็กคว้
