หลงเทียนอวี้กำชับอีกสองสามคำก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ ออกจากประตูใหญ่ของจวนเซิ่นจวิ้นอ๋อง
มองตามหลังหลงเทียนอวี้ หลินเมิ้งหยาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
ดูเหมือนหลงเทียนอวี้และพวกจั่วชิวอวี้จะสนิทสนมกันมากจนผิดปกติ
ไม่เพียงส่งสายตาเชิงให้สัญญาณต่อหน้านาง แต่พวกเขามักจะรวมตัวกันหลังจากนางนอนหลับหรือกินยาเสร็จแล้ว
ทว่านางไม่รู้เลยว่าพวกเขาคุยกันเรื่องอะไร
เอาเถิด นางเองก็ขี้เกียจที่จะถาม คงทำได้เพียงปิดตาลงหนึ่งข้างเพื่อทำให้พวกเขาคิดว่านางสติเลอะเลือน
เหตุเพราะนางเองก็รู้สึกผิดกับหลงเทียนอวี้เช่นเดียวกัน
นางโกหกเขาเรื่องตำราชิงเจิงผู่!
นางไม่ได้อยากปิดบังเขา ทว่าหลายวันมานี้นางเจอเรื่องอันตรายมากมาย ในที่สุดนางก็แอบสืบทราบถึงเบาะแสเกี่ยวกับตำราชิงเจิงผู่
ทว่ายิ่งรู้ความลับมากขึ้นนางก็ยิ่งรู้สึกว่าควรปิดบังพวกเขาเอาไว้ดีกว่าเอ่ยความจริงออกมา
อันที่จริงตำแหน่งของจั่วชิวเฉินอันตรายกว่าที่พวกเขาคิดเอาไว้มาก
เหตุเพราะหอป๋ายเฉาส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อเมืองหลินเทียน หากต้องการได้รับการยอมรับจากเชื้อพระวงศ์และราษฎร เช่นนั้นพวกเขาจำเป็นต้องได้รับการยอมรับจากผู้อาวุโสสูงสุดแห่งหอป๋ายเฉาก่อน
แต่ปัญหาในตอนนี้ก็คื
