ารที่ยังไม่ออกมาหลังผ่านไปถึงสามสิบวันก็ย่อมทำให้ผู้คนกังวล
พวกเขาไม่อาจแน่ใจได้ว่า ซูเฉินยังฝึกตนอยู่ภายในแดนลับหยวนหลิง หรือว่าเกิดเหตุร้ายขึ้นแล้วจริง ๆ
“ซูเฉินจะต้องไม่เป็นอะไร!”
เสียงของจ้านเหยียนดังขึ้นคล้ายฟ้าร้อง
ทุกคนพลันตกตะลึงไปชั่วขณะ หากแม้แต่ผู้นำนิกายจ้านเหยียนยังกล้ากล่าวเช่นนี้ แสดงว่าซูเฉินย่อมต้องปลอดภัย
สามสิบวัน
นี่คือสถิติที่สะท้านฟ้าดิน!
ไม่นาน วันเวลาผ่านไปอีกเล็กน้อย
วันที่สามสิบหก
ครานี้แม้แต่หหยวนป้าก็เริ่มไม่อาจนิ่งเฉย
ยิ่งไปกว่านั้น เขากับจ้านเหยียนต้องคอยควบคุมการเปิดแดนลับหยวนหลิงมาเป็นเวลานาน แม้ทั้งสองจะอยู่ในขอบเขตนักบุญยุทธ์ แต่ก็ใกล้หมดเรี่ยวแรงเต็มที
หากซูเฉินยังไม่ออกมา พวกเขาคงไม่สามารถต้านทานต่อไปได้อีก
“ท่านผู้นำนิกาย ท่านแน่ใจหรือไม่ว่าซูเฉินยังปลอดภัย? สามสิบหกวันแล้วนะ นี่มันเกินขอบเขตของผู้ฝึกยุทธ์ไปแล้ว!”
หยวนป้าถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล
“ตอนถึงวันที่สามสิบ ข้ายังสามารถรับรู้ลมหายใจของเขาได้อยู่เลือนราง แต่ตอนนี้…ข้าไม่อาจสัมผัสอะไรได้เลยแล้ว!”
จ้านเหยียนส่ายหน้า แววตาแฝงไว้ด้วยความเป็นห่วงอย่างชัดเจน
นิกายเทียนเต๋าเพิ่งได้อัจฉริยะไร้เทียมทานเช่
